17-10-16

de ochtend

 

In een gang van het New Otani Hotel in Tokio stond ik op de lift te wachten, toen er een telefoontje van De Standaard kwam. Of ik commentaar kon geven bij het overlijden van Roger Blanpain. Zo vernam ik zijn dood. Bruusk. Op een plek waar mensen in en uit liften stappen, zich naar boven of beneden haasten, waar lichtjes flikkeren en bellen rinkelen. Waar alles beweegt en niets tot stilstaan uitnodigt.

maandag 17 oktober 2016 De Standaard - Rik Torfs 

 ---

 

hij geurt
naar koffie en smaakt
naar speculoos

maar zonder woorden
is hij smakeloos
zo'n maandagochtend

uit de oude doos.

 

  

 

PS.
Nog voor de douche
en het ontbijt
willen mijn vingers proeven.
Van deze toetsen.

En op maandag
Torfs lezen.
Zijn eerste zin had ik voorspeld.
Aan Mrs. Jones.

Die zo dadelijk hier is.
Voor le petit déjeuner. Met een wentelteefje.
Ik moet me haasten.
Langzaam. Als een stramme egel.

 

PS.
Torfs etaleert graag zijn geografische verplaatsingen.
Alsof de wereld binnensluipt in zijn woorden.
En er een mondiaal belang aan verleent.

Ik wist (toevallig) dat hij met de koninklijke beau monde en de intelligentsia naar Japan was.

 

292275 

 

De commentaren zijn gesloten.