11-10-16

een vorm van zwijgen

Alles is een kwestie van opvoeding. Als jongetje kon ik in restaurants, winkels of hotels met een minzaam gebaar luidruchtige volwassen mensen het zwijgen opleggen. Ik kon de tuinman van de buren vragen een andere keer de haag te scheren omdat ik mijn huiswerk moest maken. Wat een onuitstaanbaar kind! Als student legde ik voorstellingen in het theater plat als ik het niet goed vond en ik schold het publiek uit als ze wilden dat ik ophield met roepen. Maar ik riep ook als ik een voorstelling goed vond! Ik ben stil geworden sinds ik ben gaan schrijven. Maar schrijven is ook een vorm van roepen en schreeuwen. Maar dan stil.

 

Uit: Zo eenvoudig -

  


De dauw op het gras zwijgt.
Tenzij ik misschien
het geschreeuw van de druppels niet hoor.

Terwijl ze hun vorm verliezen.
Onder het geweld van de zon.
Hoe ze terugkeren naar hun essentie.

Wanneer vind ik mezelf
terug. Waar ik verloren liep.
In de jaren.

De weg en mijn haren
verloor.
En mijn dromen.

In de spiegel die me aankeek.

 

 

 


PS.
Hoevele werelden veranderden reeds
onderweg. In mijn leven.
Oud worden is je verleden verliezen.

En mensen die je verstaan.
In het bestaan.
Dat je deelde.

Oud worden is een vorm van zwijgen.

 

291695

De commentaren zijn gesloten.