06-10-16

Ik ben nooit geworden wie ik was

 

De oude geleerde sloeg de roerige jeugd gade en besefte opeens dat hij in deze hele zaal de enige was die het voorrecht
bezat vrij te zijn, want hij was oud; alleen als je oud bent,
hoef je je niet meer te bekommeren om de mening van je gehoor, om de mening van je publiek en om de toekomst.
Je bent alleen met je nabije dood en de dood heeft ogen noch oren, je hoeft niet in de smaak te vallen;
je kunt doen en laten wat je zelf wil.


Uit 'Het leven is elders' - pag. 197 - Milan Kundera

 

...

 


Ik heb het geluk gehad vroeg
uit het arbeidscircuit te mogen stappen.
Ik werd opnieuw geboren.

Plots stond ik daar naakt
op straat.
Alleen te wezen wie ik was.

Ontmanteld van functies en titels.
Functiegesprekken en evaluaties.
Van vreemde heren en dames.

Die je blijkbaar beter kenden
dan jijzelf je eigen ik.
Zij peilden zelfs naar je potentieel.

Dàt wat ofwel al verschrompeld was, doorheen de jaren
of nog onontdekt te slapen lag. En op je te wachten zat.
Een verborgen schat in je eigen bestaan.

Om eindelijk te worden wie je was.

 

 

 Nog meer Kundera:

 http://uvi.skynetblogs.be/apps/search/?s=kundera

 

 

291238

 

 

 

08:36 Gepost in Dagboek | Tags: milan kundera | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook

Commentaren

Vous en avez eu de la chance ...
Ik heb het twijfelachtig voorrecht heb om 6,5 jaar langer in het arbeidscircuit te mogen functioneren. En hoe het er nu aan toe gaat, jongens toch ! Je wil het niet weten.
Voor mij nog 2 evaluaties te gaan. Beoordelingen van mijn competenties en talenten en of ik wel behoorlijk werk aflever. Eerlijk ? Het werkritme is hels hoog, de dreiging van het overhevelen van de activiteiten naar een land waar de loonkosten lager liggen is reëel. Als ancien ben je verondersteld om mee te draaien : wat je mist aan jeugdig enthousiasme compenseer je met je werkervaring. Punt. Continuë veranderingen en je moet mee of je wil of niet.
En dan zie ik Theo nog zitten achter z'n PC, door de grote ramen naar buiten turend en dromend over z'n pensioen en de immense vrijheid die op hem zat te wachten. Il en a eu de la chance lui aussi ... :-)

Gepost door: Kris | 07-10-16

Reageren op dit commentaar

Vous en avez eu de la chance ...
Ik heb het twijfelachtig voorrecht heb om 6,5 jaar langer in het arbeidscircuit te mogen functioneren. En hoe het er nu aan toe gaat, jongens toch ! Je wil het niet weten.
Voor mij nog 2 evaluaties te gaan. Beoordelingen van mijn competenties en talenten en of ik wel behoorlijk werk aflever. Eerlijk ? Het werkritme is hels hoog, de dreiging van het overhevelen van de activiteiten naar een land waar de loonkosten lager liggen is reëel. Als ancien ben je verondersteld om mee te draaien : wat je mist aan jeugdig enthousiasme compenseer je met je werkervaring. Punt. Continuë veranderingen en je moet mee of je wil of niet.
En dan zie ik Theo nog zitten achter z'n PC, door de grote ramen naar buiten turend en dromend over z'n pensioen en de immense vrijheid die op hem zat te wachten. Il en a eu de la chance lui aussi ... :-)

Gepost door: Kris | 07-10-16

Reageren op dit commentaar

goedemorgen Kris,

en vanmorgen nog lees ik (hier of daar) dat er mensen zijn die zelfs twee jobs aanpakken.
Eén van moeten, en een ander die ze graag doen...

persoonlijk, denk ik, vermoed ik,
hangt alles af van de job én of je die graag doet...

nooit vergeet ik die "Sabéniens" die niet gingen werken maar vliegen.

Zelf ben ik erg impulsief in de "exit" gestapt. Hij was niet gepland.
Maar een "ruzie" met een harde ambitieuze tante ... pousseerde mij
om nog net op de valreep toch in het onbekende te duikelen.

En geloof me aan slechte voorwaarden. Met ontslag!
(Nadien nooit meer toegelaten in dat bedrijf.)

Wat een geluk denk ik nu meer dan 2O jaar later dat ik zo impulsief ben... (glimlach).

Ik hoop voor jou dat er nog meedogende en enthousiaste "onderzoekers" rondlopen...
die je een bemoedigende evaluatie geven...

mvg

Gepost door: uvi | 07-10-16

De commentaren zijn gesloten.