30-09-16

Wachten op een brief

We kenden elkaar amper tien minuten of ik bekende je al dat een van de wreedste ontgoochelingen is dat je ontgoocheld wordt door iets waar je heel graag van wil houden. Dat valt soms voor. Ik heb boeken gelezen die me een leger gevoel gaven dan als ik ze niet gelezen had. Ik heb schrijvers ontmoet die emotioneel geïsoleerd, oppervlakkig, of seksistisch zijn. Schrijvers die hun beste gedachten hamsteren. Of die van zichzelf vervreemd zijn.

‘Er zijn verschillende soorten schrijvers’, zei je.

Uit: Briefgeheim - De Standaard der Letteren
Jessica Lott, Barcelona, 5 september 2016
Een auteur schrijft een brief aan een collega, een personage of een boek.

 


 

Ik haast me.
Het woord brief ontroert me. Nog altijd.
En als er dan een geheim in zit, wordt hij nog mysterieus ook.
Een heilig verbond. Tussen schrijver en lezer.

Ik haast me.
Want zo dadelijk komt Mrs. Jones ontbijten.
Misschien ruikt ze nog. Naar de zee.
Of lijkt ze op een meeuw.

Ik haast me.
De tafel wacht. Op haar kleed.
Het bestek rinkelt. Als een belletje.
In de ochtendmis.

Toen ik nog een traag jongetje was.

 

 

 

 

De commentaren zijn gesloten.