29-09-16

de idylle van een lezer

 

Ze kreeg het gevoel dat de liefde van de kunstschilder op een misverstand moest berusten en vroeg hem soms waarom
hij eigenlijk van haar hield. Hij antwoordde dat hij van haar hield
zoals een bokser van een vlinder houdt, zoals een zanger van de stilte houdt,
zoals een rover van de dorpsonderwijzeres houdt;
hij zei tegen haar dat hij van haar hield zoals een slager van de bange ogen
van een kalf houdt en de bliksem van de idylle van de daken;
hij zei tegen haar dat hij van haar hield als van een geliefde, geschaakt uit een stompzinnig huis.

Ze luisterde in vervoering en ging naar hem toe zodra ze maar tijd kon vinden.
Ze voelde zich een toeriste die de mooiste landschappen zag maar tegelijkertijd
te uitgeput was om daarvan te genieten. Ze kon helemaal niet van haar liefde genieten,
maar ze wist dat het een grote en mooie liefde was die ze niet mocht verliezen.

Uit: Het leven is elders - pag. 54 - Milan Kundera

...

Lang geleden dat ik het woord nog hoorde of las.
Idylle. Mijn ogen voelden zich zelfs onwennig bij het woord.
Alsof ze het nooit hadden gelezen. Of geschreven. Mijn vingers tikten het fout.

Ik ben verbaasd over de vele betekenissen.
Zelf dacht ik meteen aan een liefdesverhouding.
Zoveel warmer dan het zakelijke "affaire".
Dat klinkt alsof de liefde een businessmodel is. Met een win-win-transactie.

Geef mij dan maar: romance.

Liefde zoals ze in een roman tot bloei komt.
Speels als een vlinder, maar dodelijk als de bliksem.
Waar gemis onder het stof ligt van de routine.
En verlangen losgeslagen wordt door un coup de foudre.

Literatuur.
Wat het leven je tekort doet, schenken boeken je mateloos. En tomeloos.
Ach, was ik maar een boek. Met een leeslint.

Dat in haar handen lag.


PS.
Ik passeer de boekhandel bijna dagelijks. Het is telkens een bekoring.
De verleiding om te gaan snuisteren maakt me zwak.
En dan ligt daar zo'n Kundera nog ongelezen. In een doorzichtig hoesje.
Door geen onwelvoeglijke vingers aangeraakt. Nog maagdelijk leesbaar.

Voor minder dan de kost van twee kopjes koffie. In mijn geletterde stad.

 

 

 290674

 

09:00 Gepost in Dagboek | Tags: milan kundera | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

De commentaren zijn gesloten.