24-09-16

Misschien ben ik wel George Clooney...

Het gebeurt almaar vaker. Ik vertel een herinnering, ik hoor me ze weer opvoeren en ik geloof me niet meer, of toch niet helemaal. ...

Het hoofd als hoofdverdachte van ons bestaan.

Dat kan tragisch klinken, maar het is het niet. Het was veeleer een verlossing. Ik moest me ineens niet meer strikt aan mezelf houden. Mijn dagen bleken ook maar een verhaal. Mijn leven was niet slechts een agenda, maar ook een roman. Of een novelle.

Mijn geheugen was ook een schrijver. Of een regisseur. Of een mythomaan. Of een fraudeur. Of een acteur. Of een soap. Of een B-film.

Ik bleek mezelf op te lichten. Niemand weet waarom. Ik was in ieder geval niet wie ik me dacht te herinneren. Ik bleek mezelf voor een deel te verzinnen – soms in mijn voordeel, soms in mijn nadeel. Ik werd tegelijk heiliger en zondiger, tegelijk valser en eerlijker dan mezelf.

Deze week stond Douwe Draaisma in de krant, vanwege een nieuw boek met de mooie titel Als mijn geheugen me niet bedriegt.

Die titel is een retorische vraag: natuurlijk bedriegt ons geheugen ons. Stel u het omgekeerde voor. Dat het ons alleen maar de feiten, onze vele leugens, de waarheid en niets dan de waarheid vertelt. In een soort camerabewaking aan het plafond van ons hoofd.

Het was geen leven.

Uit: Si & la - Toedracht - Bernard Dewulf
24 september 2016 - Weekblad - DS 

 ...

O, wat zou ik me graag bedriegen.
Wakker worden en vaststellen dat mijn leven maar een droom was.
Helaas, verder dan een struisvogel heb ik het niet gebracht.

Jaren terug was ik nog soepel, stak mijn kop stevig in het zand.
En haalde hem er vlotjes weer uit wanneer ik niet anders kon.
Door de tastbare werkelijkheid.

Van verdriet en zorgen.

Maar als het even kon dan stak ik hem weer gezwind onder de grond.
Waar de lucht blauw was en de wolken als schapen
door de hemel graasden.

En ik de goede herder was.

 

PS.
Toen ik klein was had ik zorgen om mezelf.
Ik deed vele dagelijkse zonden.
Zoals naar blote engeltjes kijken. Of naakte vrouwen
op schilderijen in Le Petit Larousse Illustré.

En toen moest het nog allemaal beginnen. De zoektocht naar de ware.

Het reine meisje aangeprezen door mijn biechtvader en de Catechismus.
Of zoals ik ze zag op straat. In mijn verlangen. En begeerte.
Ik werd een prooi van mijn testosteron.

Maar ik kwam overal te laat. Door mijn getwijfel.
Veroverde geen enkele maagd. En als ik me niet bedrieg,
bleef ik in mijn palmares steken op drie.

Vandaag klinkt dit minuscuul. En dàt is het ook. Volgens mijn gerimpelde lust en liefde.

Maar in de zorgen om mijn klein-kinderen ben ik nog altijd een primus.
Gisteren zat mijn dochter hier aan tafel, vergezeld
van al haar zorgen. Fysieke, relationele en de samenvatting van die van haar drie kinderen.

Toen ze weg was, greep ik meteen naar de pil. Mijn struisvogel nestelt zich
nog altijd in mijn maag. Ik vertrok meteen naar de stad. Om te vergeten.
De rest van de dag was ik graag een bedrieger geweest.

Die mij dan 's avonds geluk kon wensen met mijn zorgeloze verbeelding.

PS.
Mijn geheugen is dus een meester-bedrieger. Volgens de wetenschap.
Oei. Stel je voor dat er mij straks zo'n wetenschapper komt vertellen dat
ik nog altijd getrouwd ben met mijn ex. En Mrs. Jones geen affaire heeft met mij.
 
Maar dat ik in feite George Clooney ben.
 
 

 

290312

Commentaren

Misschien ben ik wel Doutzen Kroes. Misschien ben ik een engel, of een blauwe korenbloem. Misschien de wind, of een heldere ster. Of ben ik het meest bijzondere, namelijk mezelf.


Herkennen
Erkennen
Liefhebben













..namelijk mezelf

Gepost door: Marifleur | 24-09-16

Reageren op dit commentaar

Jawel, Marifleur... maar wie ben ik?

Jaren terug schreef ik onder een tekst van jou:
dag vreemde man.

Remember?



PS.
Als je de eerste letter van je drie woorden na elkaar zet , dan kom je daar
waar je niet naartoe wil... smile!

Gepost door: uvi | 24-09-16

De commentaren zijn gesloten.