15-09-16

schrijven

 13-09-14

 

 

Straks zal schrijven
weer de gelukkigste vorm van zwijgen zijn.
 

 

De dag was nog niet wakker
toen ik vanochtend
de lakens achter mij liet.

En alhoewel mijn vingers nog slaperig waren
gaven ze mij een onverwacht cadeau.
Zomaar een zin.

Ik gooide hem de lucht in.
En de wind nam hem mee.

 

 

 

Op een ochtend werd de eekhoorn wakker
en was iedereen weg.
...

Aan het eind van de ochtend schreef hij een brief:

Aan iedereen
Waar zijn jullie?
Kom in elk geval terug!
Eekhoorn.

Maar het was windstil en de eekhoorn kon de brief niet versturen.
Hij werd heel verdrietig. Hij dacht aan de olifant, de karper,
de krekel, de mus en vooral aan de mier. Mier, dacht hij, mier...

Ze moeten ergens zijn, dacht hij. Maar toen wist hij niet meer
of dat wel zo zeker was. Misschien waren zij wel nergens. 

Hij probeerde te bedenken wat dat betekende ...
Hij bedacht dat hij nu alleen nog maar tegen zichzelf kon praten.
Maar wat kan ik tegen mijzelf zeggen? dacht hij.
Hij kon niets bedenken en hij werd bang dat hij alleen maar
tegen zichzelf kon zwijgen ... 

Uit 'Misschien wisten zij alles' - pag. 306
Toon Tellegen.

 

 

De commentaren zijn gesloten.