28-08-16

zoeken naar ochtend

 

Ik herken mijn ochtend niet.
Hij is oud geworden.
Er kleeft heimwee aan z'n uren.

En verlangen naar vergeten.

Maar dit huis bewaart
zijn herinneringen.
Zijn vroeger en toen.

Ik ga rozen zoeken. Om het nu te vergeten.

 

PS.
Hoe ze zingen. Mijn koor.
Mijn gebladerte.
Hoe ik ze zal missen.

Als het sepia hen week maakt.

En hun val, een wak.
In de herfst.
Waar ze hun bomen achterlaten.

En hun gezang.

PS.
O, kon ik maar vergeten.
Maar de navel naar mijn nageslacht
geraakt niet doorgesneden.

 

 

 http://uvi.skynetblogs.be/apps/search/?s=ochtend

 

 

http://www.youtube.com/watch?v=e63LT9pVmzU

 

 288104

Commentaren

Trieste stemming overrompelt me na het lezen "Verlang naar vergeten." Deze drie woorden.
Toch genoten van de schoonheid in je gedicht. Ik blijf nooit lang in mineur.

Gepost door: Marifleur | 29-08-16

Reageren op dit commentaar

dag Marifleur,

sorry voor je tristesse.

Elke grootouder heeft een andere 'relatie' met zijn klein/kinderen.
In 2009 woonde ik dertien maanden op zolder, koken inclusief enzoverder.

Mijn dochter krijgt haar leven maar niet op de sporen gezet.
En haar drie krn zijn daar OOK het slachtoffer van.

Ik blijf me dus nog altijd financieel en fysiek inzetten voor hen.

Mijn leven had er anders en zoveel mooier kunnen uitzien...

begrijp je mijn verlangen om te vergeten?


dag Marifleur, blij dat je nog eens langskwam.

PS.
Maar ik kan nog (bijna) elke dag intens van het leven genieten.

Gepost door: uvi | 29-08-16

De commentaren zijn gesloten.