19-08-16

Het geheim van de schrijver

Consequent en koppig heeft Leonard Nolens
zijn hele oeuvre gewijd aan wat hij in zijn dagboek
De vrek van Missenburg
zijn ‘plaatseloosheid in deze samenleving verwerven’ noemt.

De dichter verzaakt aan maatschappelijke plichten,
gehoorzaamt alleen aan de wetten
van het woord en zoekt in zijn poëzie
naar manieren om zich te manifesteren als een ‘ik’.

Daarin schuilt zijn felbevochten vrijheid.
Waarom hij dat onverdroten blijft volhouden?

‘Omdat je, ondanks alles, in je nietigheid
geaccepteerd wilt worden,
je afzonderlijkheid wilt doorgeven,
je zinloosheid zin wilt geven
door een schok van herkenning te worden’,
schrijft hij in 1993 in het dagboek Blijvend vertrek.

Uit 'De Standaard der Letteren' - 3 oktober 2014 - Over zijn bundel 'Opzichtige stilte'.

  


Zie je aan de tekst
in welke kamer of plek
hij geschreven is.

Dat vroeg ik me zopas af
toen ik weer maar eens Toon Tellegen las.
Heden niet jarig.

Zijn werk is ogenschijnlijk kinderlijk,
maar zo diepzinnig.
En poëtisch.

De auteur is niet alleen schrijver
maar ook geneesheer.
Waar vindt hij de tijd?

Zou hij kinderen hebben.
En is hij dan een afwezige vader
die zich opsluit in een bunker.

En word ik daar dan gelukkig van.

 


PS.
Godfried Bomans mocht slechts uitzonderlijk
het bureau van zijn vader betreden. Enkel na beleefd aankloppen.
En gevraagd. Meestal was het voor een reprimande.

Toen waren vaders vreemde mannen in huis.
De autoritaire baas naast God. En gevreesd.


PS.
Het dagboek van een dichter is een "zwaar" boek.
Letterlijk en figuurlijk.
De kamer van Nolens lijkt mij een deprimerende cel.
Een monnik die de wereld buitensluit.

 

 

http://www.vpro.nl/boeken/speel.WO_VPRO_1938755.html

 
www.vpro.nl
DichterBij Leonard Nolens 11 september 2015 . Enkel werken is nog van belang voor Leonard Nolens. De dagen in zijn studio te Antwerpen zijn ...

 

 

 

 http://www.canvas.be/video/dimitri-van-zeebroeck/2015/leo...

 

 

 287351

Commentaren

Waarschijnlijk koos hij net de lelijkste kamer, zonder raam, om de kansen op afleiding van het schrijven te beperken.
Maar inderdaad... wat een deprimerend hok. En lelijk bovendien.
Het lijkt mij een vreselijk claustrofobisch bestaan, een zelf gecreëerde gevangenis.
Wanneer je dagboek van een dichter leest merk je hoe hij alles herleidt tot lijden. Soms vraag ik me af of dat lijden er altijd al was of dat hij het later cultiveerde omdat het werkte in zijn gedichten.
Een vlucht van het banale, alledaagse: het leven op papier, in fraaie zinnen gegoten.
En het succes dat -voor heel even- alles de moeite maakt.

Gepost door: Ella Louise | 23-08-16

Reageren op dit commentaar

En het succes dat -voor heel even- alles de moeite maakt.
...
En wat met het leven dan?
Tenzij leven gelijk is aan schrijven...

Gepost door: uvi | 23-08-16

Gepost door: uvi | 23-08-16

De commentaren zijn gesloten.