18-08-16

Het vijfde uur

Meerdere onderzoekers en auteurs hebben erop gewezen dat er maar twee grote constructies lijken te zijn. Ofwel is de bejaarde een gedeprimeerde zeur, ofwel is hij een eigenzinnige zot – denk aan Benidorm Bastards.

‘We moeten de ouderdom ofwel beklagen, ofwel bejubelen’, zegt Margaret Cullette in Aged by culture (2004). ‘Waarom kunnen we die periode niet gewoon bekijken als een betekenisvol deel van het leven?’

Buitenaards

Enkele jaren geleden verscheen een intrigerende statistiek: elke dag neemt de levensverwachting toe met vijf uur. Zelfs al is dit niet heel nauwkeurig, toch bouwen we aan een grotere groep ouderen, met politieke macht, dan de geschiedenis ooit gekend heeft.

Maar kennen we hen wel goed? ‘We zien hen als buitenaards, als een vreemde soort’, noteerde Simone de Beauvoir in 1970.

Het ís ook wel moeilijk. Iedereen veroudert op zijn manier en lijkt zich jonger te voelen dan hij of zij is. De meeste mensen zijn op hoge leeftijd nog steeds zoals ze als jongere waren. En blijkbaar hebben we niet de taal om te praten over wat er precies gebeurt bij het verouderen.

 
 
 ...

 

Vroeger zaten ze thuis in een hoekje,
vergeten naast de kachel.
Of achter het raam van Huize Avondrood
te wachten. Op een rijmend woord.

Nu trainen ze hun rimpels strak,
en verzamelen ze hun spieren.
Tot een etalage voor hun opgespannen sixpack.
En na een speeddate, een fleurig vers lief.

Oud worden? Nooit van gehoord.

 


PS.
"De meeste mensen zijn op hoge leeftijd nog steeds zoals ze als jongere waren.
En blijkbaar hebben we niet de taal om te praten over wat er precies gebeurt bij het verouderen." - DS

Jaarlijks verzamelen onze Retoricanen zich op een Klasreünie.
Het is een mooie illustratie. Van de tijd.
We veranderen niet. Natuurlijk, vielen er wat haren. En versieren wat kerkhofbloemen onze handen.
Maar het zijn nog altijd dezelfde jongens van toen.

Hun ogen en hun lach, hun ernst of onbesuisdheid. Ze zijn er nog steeds. Onveranderd.
Sinds we afscheid namen. Vijfenvijftig jaar geleden.

 
 287234

 

Commentaren

Een commentaar van uw hand
uit 2010, bracht mij weer tot hier.

Vergeten was ik u niet, Uvi,
en tussendoor kwam ik eens piepen,
af en toe, maar nu...

...nu wil vragen hoe het met je gaat?
En of jij het even druk hebt als ik?

Ach dat geeft niet,
af en toe eens aankloppen,
ook al ben je niet thuis.
En je het allerbeste wensen.

Zes jaar gingen voorbij
en sindsdien dragen wij samen
een gouden kroon.

Tot nog eens, Uvi
Het ga je goed!

ria39

Gepost door: ria39 | 22-08-16

Reageren op dit commentaar

dag Ria,

vakantie! Oef.
Van zondag tot zondag waren er weer twee kleindochters hier.
Dan ken je mijn dagschema wel.

Woensdag komen ze misschien terug.

Gisterenavond viel de stilte weer plots neer in de zetel.
O, wat een heerlijkheid om alleen dit huis te mogen vullen...

ik weet, dat jij een totaal andere visie daarover hebt, maar ja...

groeten aan je tuinman!

en tot nog eens.

Gepost door: uvi | 22-08-16

De commentaren zijn gesloten.