13-08-16

vriend

Wie mijn ‘jongste’ beste vriend is, zou ik niet kunnen zeggen. Ze zijn er al lang. Maar dan doe ik alsof een vriend een helder begrip is.

Ik bedenk dit door een wat nijdig zinnetje in de krant: ‘Volgens een recente studie is slechts de helft van uw vriendschappen wederzijds.’ Omdat het een serieuze studie lijkt, nam ik de zin ernstig.

Blijkbaar vergissen we ons verbijsterend vaak, soms tot de helft van de gevallen, in de wederkerigheid van vriendschapsgevoelens. En dat, concludeerde een onderzoeker briljant, ‘betekent een grote uitdaging voor ons zelfbeeld’.

Uit: Si & la - Friends -

 

 

Ooit had ik een leervak dat heette:
"Gewijde geschiedenis".
Dat ging over God en zijn Kerk.

Er bestonden toen ook enkele gewijde woorden, zoals:
moeder, vader, Heilige Communie en nog wat andere
ondertussen ontwaarde begrippen.

Maar één woord overtrof
de geslachten, de hiërarchie en de tijd:
vriend(schap).

Het was een heilige verbintenis.
Groter dan God.
Naar het voorbeeld van Winnetou en Old Shatterhand.

Later toen ik mijn dorp verliet,
en gerepatrieerd werd naar een asielcentrum,
zoals het Klein Seminarie,

werden ze een tijd concurrenten: God en m'n vrienden.

Want ik had roeping. Toen die verdween
kwam er ook sleet op de vrienden.
Meisjes namen hun plaats in.

Doorheen de jaren bleven de vrienden enkel leven
in mijn herinneringen.
Gehavend en bijna vergeten.

Er bleef geen één. Over.

 

PS.
Het is een pijnlijk taboe in dit FB-tijdperk:
bekennen dat je geen vrienden hebt.
Maar ik merk om me heen, hoe ze verdwijnen.
Met de jaren.

Misschien is het daarom wel dat we ze nu verzamelen.
In getallen.
Zoals wij vroeger knikkers.

 

 

286852

De commentaren zijn gesloten.