31-07-16

Of bij benadering...

Maar vooral – afgezien van de vraag hoe iemand dat becijfert, al dat klaarkomen van al die vrouwen: met een geigerteller? een seismograaf? een sateliet? een voltmeter, een lint-, een geluids-, een chronometer? of een wichelroede? – moet ik dan denken aan de Franse president Mitterand die ooit tegen journalisten over zijn buitenechtelijke dochter op onvergetelijke wijze zei: ‘Et alors?’

Of in de taal van de veertigers: so what?

En zo is het. Alsof het over getallen, feiten, statistieken, tabellen, vergelijkingen gaat. Alsof ik haar mordicus voor 55 procent wil laten klaarkomen. Of toch ‘bijna’. Of halfweg. Of bij benadering. Of op mijn todolijst. Zolang het maar past in het collectieve plaatje. Van onze becijferde intimiteit.

Alsof het niet om iets anders gaat. Iets onberekenbaars. Iets onbecijferbaars. Zelfs iets onbenoembaars.

Alsof het niet meer om een geheim gaat. Om het stille werk van een tong. Om haar onvervreemdbare geur. Om onze hoogsteigen, onherhaalbare gebaren.

Om alles waar ik nu niet eens opkom. Omdat ik het nog nooit benoemd heb, laat staan becijferd. Maar ik er wel nog altijd verbaasd naar zit te kijken.

In de schemerzone van ons samenzijn. In de onberekenbare statistieken van onze jaren. In al die stille uren dat zij uiteraard niet klaargekomen is. En dat we maar wat zaten te turen naar het dalende licht over de dagen. Het afgereden gras, de groeiende kinderen, de was in de wind.

Met soms ja, daarna, een trilling in haar schoot.

Om, kortom, alles wat van ons is en van niemand anders. Omdat dat heilig is.

Uit: Si & la - Altaar - 30 juli 2016 Bernard Dewulf - Weekblad DS

 

 

 

Seks. Tot na de komma.
Neen.
Ik was nooit goed in optellen. Of aftrekken.

Tenzij 's avonds als de weemoed komt.

Dan jaagt er een onbenoembaar gevoel
door mijn oude knoken.
Niet wiskundig te verklaren.

Ook niet bij benadering.

Dan word ik weer bekoord
en in verlegenheid gebracht.
Door de Mechelse Catechismus.

En zijn onvergetelijke zonden van onkuisheid.

Het is zoiets
als de wind die door de bomen bladert.
Onhoorbaar zacht. Dat gefluister.

Van later als ik nog eens groot ben.

Herinneringen aan toen ik nog lenig zondigde.
Met al mijn ledematen.
Mijn godsvrucht en vermogen.

Ondertussen is mijn geloof gekrompen. Tot na de komma.

  

 PS.

Wovon man nicht sprechen kann, darüber muss man schweigen.

Echter, volgens Wittgenstein I zijn er ook zaken waarover geen zinvol taalgebruik bestaat, verschijnselen die niet met taal te beschrijven zijn. Hierover zegt hij: "Waarover men niet spreken kan, daarover kan men niet anders dan zwijgen." (Duits: Wovon man nicht sprechen kann, darüber muss man schweigen.)

Volgens Wittgenstein zijn deze niet-beschrijfbare verschijnselen echter wel de zaken waar het in het leven om draait, zoals: poëzie, religie, muziek en kunst. Dat men hierover 'moet' zwijgen is een constatering en geen gebod (dat in het Duits met "sollen" weergegeven wordt). 

Uit Wikipedia.

PS.

Volgens Wittgenstein zijn deze niet-beschrijfbare verschijnselen echter wel de zaken waar het in het leven om draait, zoals: poëzie, religie, muziek en kunst. 

Hij vergat blijkbaar de 'heilige seks' nog.

 

 285682

30-07-16

Elle

 

 

Elle


Eeuwen hield ik haar verborgen
in mijn hoofd, liet ik haar driemasters varen
als zeilende meeuwen

en legde ik mij neer breed
als een strand waarop zij kon ademen
en rusten van al dat gaan en komen

zij schreef haar naam
tussen mijn tenen
met golven van aangespoeld gemis

en schreeuwde oorverdovend
opdat ik haar zou lezen
en wie ze was.

Voor we uit elkander dreven.

 

 

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=h2mk2hjgLwc

 
 
www.youtube.com
Un brano davvero splendido.

 

 

285646 

 

29-07-16

De zomer van een naaktslak

  

Zomer. Tussen de aanslagen door
even adem halen.
Alsof er niets gebeurd is.

Ik kijk elke komkommeravond naar Vind je lief.
Met grote ogen.
Naar het gemak van jagende of falende Cupido's.

Speeddating. Volle kracht vooruit. Vier minuten krijg je.
Alsof de liefde op het schap van een warenhuis te grabbel ligt.
Zomaar tussen de droge voeding.

Hoe mannen en vrouwen,
onder het nieuwsgierige oog van een onbeschroomde camera,
zich achteloos ontbloten.

Kwetsbaar. Als een naaktslak.

En onherroepelijk zichtbaar.
Terugspoelen en op pauze drukken.
In de zetel genieten wij als ramptoeristen.

Van de liefde. Die we verloren of verlangen.

Kijken is dubbel en dubieus.
Wij sluiten onze ogen niet.
Voor dit macabere en tedere spel.

Van wat ons het meest dierbaar is. De liefde en de geliefde.

 

 


PS.
Vind je lief. TV op één. Van maandag t/m donderdag.

PS.
In mijn tuintje heb ik een waar slagveld aangericht. Met blauwe korrels.
Om de jonge hortensia's te beschermen.
Tegen de vijand.
Naaktslakken tekenen nu hun langzame dood met slijmsporen.
Gedesoriënteerd trekken ze iets wat op een kronkelende acht lijkt.
Op het einde sterven ze als een finaal punt. Brrrr.

PS.
Op een Blog zag ik het negatief van een foto.
De gezichten van de geportretteerden waren uitgewist door krassen.
Het lijkt me een metafoor voor onze tijd:
"Van selfie tot defriending...".

PS.
Ondertussen denk ik aan de woorden van Dirk de Wachter:

“Neem nu verlatingsangst. In onze hele maatschappij is eenzaamheid een gigantisch en groeiend probleem, onder meer als gevolg van het wegvallen van sociale netwerken.
En van de toenemende relationele instabiliteit, nog een kenmerk van borderline trouwens.
Uiteraard moeten mensen die elkaar niet graag meer zien, niet tot elkaar veroordeeld blijven.
Maar we zijn consumenten geworden in de liefde. Voldoet een relatie niet meer op alle vlakken,
dan gaan we op zoek naar een andere partner.
We verdragen niet langer de verveling die eigen is aan het leven en aan elke relatie.”

 

 

285533

 

 

27-07-16

La liseuse

 03-10-13

La liseuse


Bladert er nog iemand door mijn bestaan
voor het slapen gaan?
Dichtbij of ver weg.
Hoe groot is het spagaat tussen ons beiden?

En brengen mijn woorden
lichtheid in je leven
of leg ik weemoed in je ogen?
Le petit bonheur de la tristesse.

Je zwijgt als de maan.

 

...

 

27 juli 2016 

 

Ik zal je nabootsen

ik zal je nabootsen, een mal gieten voor
de gebrekkige dagen, de stoel kleden met je trui,            
de koffie sterker zetten, luidkeels
klaar roepen, beneden aan de trap

ik zal je opslaan in elk vindbaar bestand,
een wereldwijd web spannen over je geur,
buiten mij om praten met het behang,
dat je vanmorgen nog heeft gezien

ik zal dag, nacht en uur ontruimen
om plaats te maken voor je komst.
alles neem ik terug: mijn haastige lach,
mijn onhandig woord, mijn oude vingers

nee, er is verraad noch twijfel:
ik wil door jou gevonden worden

 

Roel Richelieu Van Londersele

 

 

 

PS.
Lezen en schrijven.
De activa en passiva van het alphabet.
De schrijfdrift zit in mijn vingers.

Inktwolken drijven over de ochtend.
Mijn blauw gemis en verlangen.
Het laat mij die wrede wereld vergeten.

En meer en meer mensen sluiten de ogen.
Hoorde ik gisteren op Terzake.
Ik heb de luiken al lang gesloten.

Maar de geluiden van daarbuiten sijpelen binnen.

 

285398

 

 

  

26-07-16

smokkelaar

  

 

Wij waren...

Wij waren gebrand op elkaar
zoals de vlam op de kaars.

Wij benen ons uit met dode rituelen
trekken het laken over onze lichamen
zoals oude mannen hun laatste haren kammen
de nacht is een inbreker die zich in het donker
stiekem tussen ons in komt leggen.

Hij steelt niets, laat wel sporen achter.

De volgende ochtend zien we op het nachtkastje -
het zonlicht schijnt binnen - zien we röntgenfoto’s stralen
van onze mooiste momenten. En hoe de nacht
met het huis door het dakraam wilde klimmen.

 

Aloys Vonckx  - Uit  Het gezeefde Gedicht

 

 

 


De tijd is een smokkelaar.
Van herinneringen.
Over de grens van gisteren.

Naar morgen.

Wanneer oude mannen
hun laatste haren kammen.
Voor de lege spiegel.

En hem vullen met weemoed. En onvoltooid verlangen.

 

 

PS.
Aloys Vonckx . Deze jonge dichter raakt mij met een tweede gedicht.
Modern en klassiek.
Inhoud en vorm. De één betekent niets zonder de ander. 

 

http://www.hetgezeefdegedicht.be/zeefvandemaand.php

  

https://bobvandenbroeck.wordpress.com/

 

  

285314

 

25-07-16

Omdat

21-07-12

 

In de schaduw van K

 
Omdat ik dichter
bij je wil zijn.
Je geur van vroeger.
En hoe het was.

De appelbloesem
in je ogen
en de lege plekken
in het gras.

Omdat ik nooit
geworden ben wie ik was.
Maar nog altijd
later in mijn vaandel draag.

Dat weemoedig jongetje
bij een bedje sla.
En aangedampte brilleglazen.

Waarmee ik beter zag.

 

 ...

25 juli 2016 

 

Omdat
de ochtend een ouverture is.
En het woord
de dag schept.

Zoals God.

Blijf ik zoeken
naar zingeving.
Om de lege plekken
in mij te vullen.

Met een dichter of een Muze.

 

PS.
Ik dank de goden van de Techniek.
Zij lieten mij vanochtend de dode Kopland zien.
Terwijl hij sprak. Traag en lijzig. Doordacht.

Zoals je van een dode mag verwachten.

De Taal van het Verlangen.
Zonder begin of einde.
Maar daar tussenin.

Een lege plek met gemis.

 

 

 285219

 

11:06 Gepost in Dagboek | Tags: kopland | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

24-07-16

misschien moe van mijzelf

Het was lange tijd stil. Dunne nevels maakten zich voorzichtig
uit de struiken los en slingerden langzaam tussen de bomen
door het bos in.

'Ik word wel eens moe van mijzelf,' zei de mier toen.
'Word jij dat nooit?'
'Maar waar word jij dan moe van?' vroeg de eekhoorn.
'Dat weet ik niet, ' zei de mier. 'Het is zo maar moe. In het algemeen.'
De eekhoorn had daar nog nooit van gehoord. Hij krabde achter zijn oor
en dacht na over zichzelf. En toen hij een hele tijd over zichzelf had nagedacht,
werd hij tot zijn verbazing ook moe van zichzelf. Het was een raar gevoel.
'Ja,' zei hij. 'Nu ben ik ook moe van mijzelf.'

De mier knikte.
Het was een warme avond. In de verte riep de uil iets naar beneden
en hoog in de lucht stond de maan, groot en rond.
De mier en de eekhoorn zwegen en rustten uit van zichzelf.
Af en toe zuchtten zij, fronsten hun wenkbrauwen en aten een paar beukenoten
en een kleine hap honing.
Pas heel laat, toen de maan bijna al onderging, waren zij uitgerust en vielen zij in slaap.

Uit 'Misschien wisten zij alles' - pagina 354 - Toon Tellegen

 

 

 

Alsof er geen woorden meer groeien.
Op mijn vingers.
Gedachten niet meer tot aan dit scherm geraken.

De hitte maakt mij lam, blind en doof.
De barometer van mijn algemene toestand
staat op moe.

Mijn zintuigen lijken lusteloos. Zonder lust.
Het is kwakkelen.
Mijn alphabet lijkt uitgedoofd.

 

 

PS.
Mijn gemis en verlangen lijken wel afgestorven.
De Muze verdoofd.
De inktpot opgedroogd.

PS.
Addendum.
Zoals vandaag mag de zomer nog eeuwen duren.
Op het terras hangt er frisse (zee)lucht.
De bomen schudden hun bladeren zoals een natte hond z'n vacht.

Dit is een zomer om van te houden.

 

 

 

 285141

 

09:24 Gepost in Dagboek | Tags: toon tellegen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

21-07-16

Heden vergeten

 

'Ik wil niets zijn,' zei de kraai plotseling.
Zijn stem was schor en zacht. 'Dat wil ik al heel lang.'
'Niets?' vroeg de eekhoorn verbaasd.
'Ja,' zei de kraai. 'Niets'.
...

Alles zijn, dat kan, dacht de eekhoorn.
De mier is alles. Hij stond even stil. Tenminste, dacht hij,
ik kan niets bedenken wat de mier niet is.
Hij liep weer verder. Maar niets? Niets leek hem
het moeilijkste en verdrietigste wat er bestond.
En hij wist niet of iemand dat ooit kon zijn.

Uit 'Heden niet jarig' - pag. 9 & 10 - Toon Tellegen

 

 


Gelukkig heeft dit huis niet alleen een oostenkant.
Daar is het nu al zuiders heet.
Aan de achterkant, het westen, heeft de schaduw zich teruggetrokken.
En ligt nu in mijn tuintje te niksen.

Ach, dat begrijp ik. Tenslotte is de zomer voor hem
het drukste seizoen.
Wat schaduw hier, wat lommerte daar.

Ik lees op mijn terras. Omringd door koelte.
En wat verder zingt de wind. In de hoge bomen.
Zijn backing vocals.

Heden niet jarig, van Toon Tellegen,
sluipt binnen als het rood op de wangen.
Schroomvol.

Ik word diep ontroerd.

 

 

PS.
Zo mag het nog lang zomeren.
Met Toon op het terras en de wind in de bomen.
Het enige wat ik mis, is een wandeling
door de straten van m'n lief, de stad, of langs de vijvers van de Abdij.

Mijn voeten lummelen hier maar wat op en neer.
Ze zijn hun tred en verte kwijt.
Ik leef hier nu als een Vadsige Koning tussen de woorden.

 

 

 

 

 284982

 

 

 

20-07-16

Le mieux

 

 


Le mieux est l'ennemi du bien. Thomas van Aquino.
-Gehoord in Berg en dal, tijdens de strijk.-

 

Hier schuil ik in de kelder voor de zuiderse hitte.
In Frankrijk regent het.
Connie schrijft een logboek en rookt. Ik ruik de geur.
En krijg weer goesting. Voor het gesabbel op een pijp.

Maar sinds '98 ben ik geheelonthouder.
De hunker lost nooit op.
Zie ik op tv een rokende man, dan geraak ik in nood.
De krinkelende wierook rond je hoofd bracht afzondering.

Een walmende muur tussen jou en de anderen.

Sinds de hittegolf leef ik nu ondergedoken in dit huis.
Dat ik enkel kort verlaat voor de boodschappen.
Ik word een oude monnik.
De tijd hangt als een habijt over mijn dag.

Hij duurt langer.

Ik mis mijn stad met haar schone benen.
Nu moet ze op haar mooiste zijn.
Wuft en lichtvoetig. Het bloot amper bedekt.
De verbeelding ingehaald door de zichtbare werkelijkheid.

De terrassen begroeid met zonnige mensen.

Maar ik ben een koele minnaar van de overdrijvingen van Celsius.
Geboren in maart, op een zucht van de lente.
Het seizoen van verlangen. Na de winter, de warmte.

Ik ben een noorderling.

 


PS.
Ik tracht mijn tijd in huis zinvol door te komen.
Met al wat ik verzamelde aan Close up, Het uur van de wolf
of andere interessante uitzendingen.

Zij geven mij wat ik mis extra muros.
Zinvol. In beeld en woord.
Er passeren schilders en schrijvers, dirigenten en kunstenaars.

En plots kreeg ik zin in Connie P. Ik dook met haar de koele kelder in.

 

 

 

http://www.npo.nl/benali-boekt/10-04-2011/NPS_1172726

 
www.npo.nl

 

 

 

22:44 Gepost in Dagboek | Tags: connie palmen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

Het wankele moment

 

 

 

 

Zojuist luisterde ik naar de dichter
hij schreef over een schilder
die de zee liet krimpen binnen het kader
van een doek, gevuld met water en verf

mijn buurvrouw teistert intussen de zomerochtend
met een snerpende haagschaar
alsof de hitte haar niet kan raken
ik sluit de deur en mijn adem af

en sterf aan de tropische ziekte van deze tijd

 

 

 

 

PS.
O, God, stel je voor het zomert
en de beukenhagen hun bladeren zitten slordig op mekaar.
De wind wiegt met een genereus gebaar hun lange haar.

Dàt kan een groene beschaving niet toelaten.
Dus moeten ze eraf.
Gekortwiekt volgens stedenbouwkundige maatstaven.
Politiek correct gemillimeterd.

Deze namiddag zak ik naar mijn "kelder".
De benedenverdieping van m'n bel-etage.
Mijn souterrain waar het lentekoel is. En slordig onbeschaafd.
Mijn verpauperde piano nobile.

 

 

 

284914

 

zomerse herhaling

17-05-12

 

Le désir infini

 

Als ik aan zee ben
dan verlang ik
naar de eenzaamheid
van mijn tafel

dat strand
van aangespoelde dichters
waar ik lui
als de ochtend

de zee lees,
de zee
waar ik zo naar verlang.

 

 

 

 

 

 

19-07-16

Bij 30° Celsius

 

 

Was de ochtend
maar een gordijn voor het open venster.
Dat achteloos speelt
met de wind.

Waarachter de dag
vredig wacht. Als een weide
op wolken.
En een jongetje. In het gras.

Dat kijkt naar vroeger. En weemoed.
Als schapen.
Die naar Scandinavië grazen.

En moeder die niet weende.

 

 

 

PS.
Gevangen door 30° Celsius.
De hitte ligt als een sniper op de loer.
Extra muros.
 
Ik zwerf door wat papieren.
Die synoniem zijn van mijn uitstelgedrag.
Ik selecteer en verscheur.
 
Tussendoor struin ik door mijn Blog-archief.
En het werkwoord 'struinen'
brengt mij naar een virtuele dode: Kaatje Wharton.
 
Zij hield van de zee en had een voorkeur voor grasduinen.
En struinen in de duinen.
Als ik kon tekenen zoals Le petit Prince, vertrok ik van een Boaboa.
 
 

 

van zwart naar wit

 

18-07-15

Zonder morsen


Middenin de vlakte van juli
kwam ik je tegen. Ik woon hier, zei je.
Ik keek naar de bloemen. Ja, dat zie ik,
zei ik, en waar leerde je de kunst
om niet lang te duren? Ook hier, zei je.

Je was lenig; en je woorden waren zo
doorschijnend, ik kon je er helemaal
door zien.
En daar lag ik al in het gras
en wat hield ik in mijn hand?
Een oortje, waarin ik het lange woord
'lieveling' uitgoot, zonder morsen.

 


De lenige liefde (4)
~Herman de Coninck

 

 

Weet je wat

ik zo fantastisch aan poëzie vind.
Dat ze niet optelbaar is. En ook niet aftrekbaar
van je belastingen.

Hooguit kan je ze delen.
Maar de negenproef
zal nooit kloppen.

Een boekhouder zal zich ergeren
aan haar foute precisie.
En de chirurg kan ze onmogelijk wegsnijden.

Als een overbodig aanhangsel.

 


PS.
Maar ze zal je raken. Soms. Als een verdwaalde kogel.
Onverhoeds. Als een sluipschutter
je dodelijk kwetsen.

En je zal ontroering bloeden.

 

http://www.hermandeconinck.be/gedichten.php

 

250463 

 ...

19 juli 2016
 
PS.
Op het nieuws hoorde ik daarstraks
dat je weer gerust (en gewetenloos) je zwart geld kan wit wassen.
 
Graag kreeg ik die formule van onze kille Minister
om mijn was tot sneeuwwit te promoveren.
 
Ach, laat ons verkoelen
in de lenige liefde van een kraakheldere dode dichter.
 
 

 

 

leer mij

  

O, ik weet het niet

o ,ik weet het niet,
 maar besta, wees mooi.
 zeg: kijk, een vogel
 en leer me de vogel zien
 zeg: het leven is een brood
 om in te bijten en de appels zien rood
 van plezier, en nog, en nog, zeg iets.
 leer me huilen, en als ik huil
 leer me zeggen: het is niets.

~Herman de Coninck

 

 
Leer mij de zee zien
als ik luister naar het briesje
in de bomen
 
leer mij sterk te zijn
als ik de wereld lees
zodat ik hier weerloos kan achterblijven
 
leer mij reizen in de koelte van dit huis
als de ochtend
schaduw vangt uit het noorden
 
leer mij het zuiden te dromen
en als een zwaluw
over de hemel te schrijven
 
leer mij te verdwijnen. Om ooit terug te kunnen komen.
 
 

 

 

PS.
Oost, west... Nu het zuiden hier neergestreken is
als een verdwaalde meeuw, schuil ik binnen. 
Tot de avond de hitte tempert.

Temt tot een tamme schaduw.

 

...

 

als de avond de horizon
neerlegt over de bomen
en de kim tekent met clair-obscur
dan volgt de schaduw het licht

zoals een hond z’n baasje.

 

 

https://ikhebjoulief.wordpress.com/2016/06/22/4768/commen...

 

 

 

 

 284815

18-07-16

N-ergens

 

 

Ergens
liet ik me achter

voeten op het strand
en stemmen langs de zee

ergens
verdronk ik

in ogen die vijvers
werden

ergens
schreef ik handen op een huid

rimpelde ik
in herinneringen

ergens
besta ik

nu en dan in een gedachte.

 

 

 

 

PS.
De hitte teistert mijn huid en gedachten.
M'n woorden trekken krom.
Ik ben een noorderling.
 
De koelte van de ochtend.
En de afgekoelde dag die gaat slapen
in een zwoele avond.
 
Ik ben een schaduwman.
 
 
 
284759
 

 

 

16-07-16

Altijd ergens... wolken

In het gehucht Croisset, aan wat nu de Quai Gustave Flaubert heet, woonde de grote schrijver een leven lang in een imposant huis met uitzicht over de rivier. Flaubert schreef er zijn ganse oeuvre en overleed er ook in 1880 in alle eenzaamheid. Alleen het tuinpaviljoen bestaat nog. Wie het bezoekt, doet het vooral uit piëteit, niet om wat te zien.

...

Maar de mooiste van de drie tuibruggen voorbij Rouen is de jongste en de meest gewaagde. In 1995, het jaar dat de Pont de Normandie openging, was de sierlijk gebogen brug in de Ronde van Frankrijk een col van 4de categorie. Bij het maken van de foto heeft die wolk de regie van me overgenomen. En ziet u slechts de helft van de brug. Het beeld is meteen ook troost voor de thuisblijvers. Om mooie luchten te zien, moet je niet op reis gaan.

Altijd ergens, altijd iets - 49°25’50,91’’N | 0°18’38,53’’O -  16 juli 2016 -  | Michiel Hendryckx 

De Standaard - Weekblad

  

 
 
Het beeld is meteen ook troost voor de thuisblijvers.
Om mooie luchten te zien, moet je niet op reis gaan.
 
 
Wolken zijn trekvogels. Ik een roerloze reiziger.
A grande vitesse.
Schrijven is kijken. Ik zie wat jij niet ziet.
 
Mijn verbeelding is een vogel.
 
Beelden zijn gevangen
binnen hun ruimte. Van hoogte en breedte.
Verlamd door hun cirkelende omtrek.
 
Ik bevrijd ze.
 
 
 
 
 
PS.
Ik ben de verslaafde minnaar van dit huis.
Muren en huid zijn één.
Wij verlaten elkaar enkel noodgedwongen.
 
De ene gaat, de andere wacht. Onbeweeglijk geduldig.
 
Ben ik ginder, ik denk aan hier. Aan haar.
Mijn stenen bruid.
Mijn rots en mijn branding.
 
Zij een aangemeerd schip. Ik een matroos. Met zicht op de wolken.
 
 
 
 
 284636
 

15-07-16

Dichter bij verdriet

 

verdriet op veertien juli

 

http://www.vpro.nl/boeken/speel.WO_VPRO_4209718.html

 
www.vpro.nl
Dichterbij Anna Enquist 20 juni 2016 . Gedurende een dag schrijven geeft Anna Enquist ook gehoor aan Bach en de kastanje.

14-07-16

en het is nog geen herfst

 

A Léon Werth

Je demande pardon aux enfants d'avoir dédié
ce livre à une grande personne.
J' ai une excuse sérieuse...
...

Si toutes ces excuses ne suffisent pas,
je veux bien dédier ce livre à l'enfant
qu'a été autrefois cette grande personne.
Toutes les grandes personnes ont d'abord
été des enfants.
(Mais peu d'entre elles s'en souviennent.)
Je corrige donc ma dédicace:

A Léon Werth
Quand il était petit garçon.

 

Le petit Prince - Antoine de Saint-Exupéry

 

 

 

 

en het is nog geen herfst


zal ik mij samen harken
en sorteren
wat ik wilde en niet
kreeg

en zal ik wenen
om wat ik altijd al had
en nooit
heb begrepen

 

 

 


PS.
Ik kreeg het mee. Met de paplepel
en mijn kinderjaren.
Het jongetje van de klas dat bang was.

Nu nog is het levendig aanwezig.
Tussen de grote mensen
en hun wereld.

 

 

284491

13-07-16

de etalage

 

 

 

de etalage


het woord stond te treuzelen
welke kant het zou opgaan
de dichter keek toe

spiegelde zich in de bladspiegel

en schreef zich behoedzaam
neer in de vitrine
waar hij vluchtig verdween

het glas houdt slechts een spiegelbeeld vast

voor even en wist de voorbijganger uit
alleen een consument
kent de achterkant van het raam

als hij betaalt.

 

***

 


DE POËZIEROUTE
Tot begin september 2016 kan u nog altijd in Gent de poëzieroute lopen van Het Gezeefde Gedicht.
De volgende dichters staan dag en nacht in de etalage.

 

http://www.hetgezeefdegedicht.be/activiteiten.php

 

 

 

mijn tintelende handpalm

Me, myself and I

Twintigers zijn egocentrischer dan alle generaties die hen voorgingen. Psychotherapeute Esther Perel ziet maar één oorzaak en is telkens genadeloos in haar boeken en interviews. ‘Dit is egoïsme pur sang. Millennials verbreken geen relaties omdat ze niet gelukkig zijn: ze verbreken een relatie omdat ze gelukkiger zouden kunnen zijn.’

Volgens Perel is de datingapp Tinder de ultieme doos van Pandora geweest voor relaties. Met een swipe naar links of rechts hebben twintigers een overaanbod aan potentiële levenspartners én onenightstands in hun tintelende handpalm liggen. ‘Kiezen is dan verliezen’, luidt het.

Prins(es) op de erwt

Zijn twintigers werkelijk blind geworden voor de pijlen van Cupido omdat ze aan het Tinderen zijn? En zoeken ze echt gewetenloos naar die onbereikbare prins(es) op het witte paard die hun hart doet exploderen in alle kleuren van de regenboog?

‘Ik weet dat dit soort veralgemeningen circuleren en ik hou er allerminst van’, zegt relatietherapeute Rika Ponnet. ‘Egoïsme is een sterk negatief geladen woord. Het is wel correct dat zelfrealisatie de hoeksteen van de doorsnee twintiger is, maar dat hebben we hen dan ook zelf met de paplepel ingegeven. In tegenstelling tot de moeder van pakweg vijftig jaar geleden met een talrijke kroost, die al tevreden was dat al haar kinderen gezond en wel op school geraakten, zijn de twintigers van nu opgegroeid met een moeder die precies wilde weten hoe het in de les aardrijkskunde was en of de banaan die ze in de brooddoos stak niet te veel bruine vlekjes had.’

Vooral kinderen van de huidige middenklasse zijn vaak behandeld als prinsen en prinsessen op de erwt. Zij hebben niets anders gehoord thuis dan ‘jij bent uniek’ en ‘jij kan al je dromen waarmaken’, stelt Ponnet.

...

Twintigers met een relatie verwachten dat hun persoonlijke geluk voortdurend gevoed wordt door hun partner. Maar die moet hen tegelijkertijd ook met rust laten, zodat ze ‘hun ding kunnen doen’. Egoïsme pur sang? Niet helemaal.

Uit: De Standaard - 13 juli 2016

 

Mijn handpalm groeit stilaan
naar het model van een palmboom.
Het bladerdek van m'n vingers
is gekromd door de adellijke ziekte van Baron Dupuytren.

De tintelingen, helaas, zijn niet het resultaat
van overmatig Tinderen.
Of moet ik zeggen: gelukkig maar.

Toen mijn testosteron nog jong
en onervaren was, moest het op weg,
om in het zweet zijns aanschijns, het feminiene vlees
te aanschouwen. Toen nog undercover.

Alle mogelijke onkuise plekken, van enkel tot elleboog,
werden behoedzaam bedekt met ruimschoots voldoende stof.
De textielnijverheid bloeide nog rijkelijk in Vlaanderen.
En bloot was zondig.

Gelukkig ontstond er in de jaren zestig een reveil van schaarse kleding. En onzedigheid.

Mijn palmhandjes zouden het moeilijk hebben in deze swipende tijd.
Waar op elke hoek van de straat, wel een tintelend tentsletje op je wacht.

Klaar voor de nacht. O, wat zou ik slecht slapen, als ik nu nog jong was.

 

PS.
Gisteren gekeken naar twee verliefde mensen op één.
Vind je lief.
Het blijft slikken. Ook al zal zo'n programma op ruime tegenstand stoten.
Van de niet volkse critici met elitaire en pedagogische smaak.

Mensen gelukkig zien, het ontroert pijnlijk. Hoelang nog, swipet er door mijn hoofd.

284397

 

 

 

12-07-16

wachtend op iets groot

 

 

Omlaag


Om

de liefste naar omlaag te halen,
naar de aarde en het vlees,

haar lichaam oud te maken
en ontroerd te raken
en nooit weg te zijn geweest,

misschien moet men daarvoor
het schrijven laten
en akkoord gaan met de dood,

en ook zichzelf niet te zeer te haten
als zij, afwezig, zit te bladeren,
wachtend op

iets groot.


Uit: In inkt gewassen - pagina 40 - Charles Ducal

 

 


Nu de komkommers
in de Krant groeien,
heet het nieuws:

komkommernieuws.

Het moet niet altijd
kommer en kwel zijn.
Geef mij maar: het klein geluk.

Dat van elke dag.

De koelte van een ochtend.
De vlinderstruik die mijn tuin
schildert. Met het blauw

van wuivende penselen.

Wat wilde rozen
en een dichter
die zijn woorden koestert

als waren ze een vrouw.

 

 

 

PS.
We geloven nog altijd graag in kwakende Prinsen.
En ridders op een wit paard.
Die maagdelijke freules ontvoeren. Uit een kasteeltoren.

En dan later lang en gelukkig leven.

Soms voel ik mij een gepensioneerde ridder.
Nooit van een maagd geproefd.
Terwijl hier achter de Molenbeek ontelbare Prinsen kwaken.

Alsof er duizend maagden slapen. Zomaar in mijn buurt.

 

284309

 

08:23 Gepost in Dagboek | Tags: charles ducal | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

11-07-16

Het kwetsbare taboe

25-10-09

De opa's 

Het klassieke exemplaar

Het is zondagnamiddag.
En het gewijde moment
vlak voor oma de taart aansnijdt.

Opa heeft z'n middaguiltje rustig gevangen.
En kijkt tevreden in de glinsterende ogen van de kleinkinderen.
Op visite.

'Hoe was het gisteren in de dierentuin?'
en zijn woorden stralen.

 

De nieuwe o-pa

Het is zondagochtend.
En het heilige moment van ontwaken.
Er valt geen oma te bespeuren.

Opa daalt af van de zolder.
In groot ornaat: z'n kamerjas. Z'n haren nog in slaap.
Zoals de mama.

Hij ziet zijn nageslacht. Niet op visite.
Hij kookt de eitjes. Mengt de cornflakes
deskundig met de melk. Koud en warm.

'Hoe was het gisteren in de dierentuin?',
vergat hij zelfs te vragen.
 

10:47 Gepost in Dagboek 

 *** 

11-07-16
Soms word ik herinnerd aan mijn annus horribilis. 2009.
Bijv. Mijn chaise longue knikt door zijn knieën,
omdat z'n fundamenten, stapels boeken, weer eens verschoven zijn.

Of iemand schrijft:
"Kinders, of kleinkinders ... zalig toch."
En in plaats van blijgezind word je verdrietig.

Spijtig toch.

-------------------

25-12-09

Wie zal me vangen als ik val

 
wie zal me vangen als ik val
heel alleen
salto mortale
wie zal me vangen als ik val

Kommil Foo

...


Vandaag drie weken terug bracht ik m'n dochter
naar de spoedopname van het UZ.
Vandaag ging ik haar halen.
En bracht haar (eerst de kinderen) naar haar mama.

Voor enkele dagen.

Dit is een trappenwoning.
Een huis van etages.
Zelf hou ik daarvan.
Maar zij mist de kracht.

Voor de trappen van vergelijking.


De kinderen stonden te jubelen. In de deuropening.
Maar mochten haar niet aanraken.
Nog scheefgetrokken van de pijn schuifelde ze naar binnen.
Hoge schouders. Gekruiste armen.

...

Toen ik deze namiddag op m'n zolderkamer aankwam,
sloot ik de deuren, trok de telefoonstekker uit
en ontnam m'n GSM haar satelliet-relatie.

Eindelijk. Alleen op Kerst.

 

en vandaag is het de elfde

 

Als een schaduw valt de avond
op een door-de-weekse dag
en de dinsdag wordt begraven
en de radio speelt Bach
en de kinderen zijn onrustig,
want ze willen niet naar bed
't is een slopende idylle
in een veel te dure flat.
En vandaag is het de elfde
en hij is precies hetzelfde,
als de twaalfde of de tiende
ik kreeg wat ik verdiende
rozegeur, maneschijn
rozegeur, maneschijn
roze schijn....

 Herman Van Veen - Rozegeur

 

 

ik kreeg wat ik verdiende


Misschien kreeg ik zelfs meer.
Waar heb je recht op?
Heb je recht op iets of iemand?

En zo ja, waar komt dat recht vandaan?

Heb ik ook recht op mededogen?
Begrip en een tweede kans.
Liefde en lankmoedigheid.

Ligt recht vast in kille wetten?

Van verboden en geboden.
En voor iedereen: hetzelfde.
Ook in rozengeur en maneschijn.

Ach, vandaag is het de elfde...

 


PS.
Binnen een straal van vijftig meter, in mijn buurt,
ken ik vier K-patiënten.
Wat zijn hun rechten? En kregen ze wat ze verdienden?

Jawel, ik word oud. En verschuil me. Voor de boze wereld.
Ik schuil in woorden. Weerloos. En ook van waarde?
Dàt bepaal ik zelf wel.

Soms zijn geschreven woorden nog het enige wat overblijft.
En ons verbindt. Misschien.
Scripta manent. Zolang iemand ze leest.

 

 284220

 

10-07-16

Van stuifmeel tot stamper

 

 

And all we have, in the end, are the choices we make.’ (Naomi Alderman.)

 

 

Koos ik jou
of werd ik verleid
door het ogenblik

en overgeleverd aan de blauwdruk van mijn brein

lag jij in de lijn
van mijn leven
nog voor ik je kende

en zocht jij mij

tot ik je tegenkwam
in een bekoring
van het toeval

en vielen wij als sneeuwvlokken uit de hemel.

 

 

 PS. Uit Wiki:

Wij zijn ons brein. Van Baarmoeder tot Alzheimer is een populairwetenschappelijk boek van hersenonderzoeker Dick Swaab. Het boek stond in Nederland 4e op de bestsellerslijst van 2011

Dick Swaab reist in het boek rond in de menselijke hersenen, en geeft een beschrijving op eenzelfde manier als Geert Mak Europa rondreisde en beschreef in zijn boek In Europa. De auteur bezoekt de diverse hersendelen en legt uit wat het precieze effect is op de menselijke lichaamsfuncties en gedachtewereld als ze afwijken van de standaard.

In het nature-nurture-debat legt de auteur veel nadruk op de gebeurtenissen tijdens de embryonale ontwikkeling. Auteur Aldous Huxley schreef daar in 1932 al een klassieker over: Brave New World. Bij de conceptie ontvangt de boreling zijn genetisch materiaal, maar tijdens het verblijf in de baarmoeder en ook nog eens bij de bevalling worden de hersenen voortdurend blootgesteld aan invloeden van buitenaf. Stoffen zoals alcohol, nicotine, medicijnen en drugs beïnvloeden het ontwikkelend brein van de nieuwe mens. De auteur onderbouwt tevens zijn theorie dat een moeilijke bevalling meestal op het conto van de boreling moet worden geschreven.

Dus niet alleen de genen maar ook het milieu in de baarmoeder beïnvloeden de ontwikkeling van onze hersenen. Als dat vastgesteld is, reist de auteur de hersenen langs om overal aan te geven waar het mis kan gaan en hoe dat zich uit. Veel ziekten en ziektebeelden komen langs, zoals bijvoorbeeld diabetes insipidus en depressie, maar ook de seksuele geaardheid [3] en anorexia worden gelokaliseerd en vanuit de aangetroffen situatie in de hersenen verklaard.

 

 284172

09-07-16

Herinnering

 

 

 

 

De zomer eet nu spaarzaam
uit haar hand
als een tamme ekster

zwart van schaduw
wit van licht

zo denk ik
aan een terras
ondergesneeuwd door winter

toen wij nog lachten. Onbezorgd alsof het lente was.

 

 

08-07-16

Een brief

 

Ik vraag me af wat je met het internet zou hebben aangevangen. In principe is het een geweldig instrument om te corresponderen, maar in de praktijk schrijft niemand nog echte brieven. Niemand neemt nog de tijd om een ervaring of een wereld over te brengen zoals we dat vroeger deden, om persoonlijke, complexe gedachten of genuanceerde reacties op ideeën of kunstwerken mee te delen. Dat zou je missen. Je zou deze tijd van haastige sms’en en oppervlakkig getwitter betreuren, ...

Brieven waren een plezier om te schrijven en te krijgen. Ze legden dromen en dagelijkse besognes vast, de bloemkoolneus van de drankverkoper, de bladluizen op de rozen, recepten en vermaningen, verslagen van begrafenissen, etentjes en wandelingen in het park. Het waren geschenken, daden van intimiteit. Ze vormden illustraties van een levensstijl die we al te gemakkelijk hebben afgedankt. In een brief kon je nog zeggen wat je voelde zonder je zorgen te maken dat dat, zonder jouw medeweten, zou worden rondgebazuind aan miljoenen anderen. Je kon grappig doen, hatelijk of gewaagd, zonder de angst berispt te worden. Meer nog, elke brief vormde een literaire pauze, een reflectie op het leven zelf, een novelle of een essaytje, bestemd voor één specifieke, gekozen ontvanger. Ik schrijf deze brief aan jou en ik schreef hem nu, en daardoor onderscheidt hij zich van alle andere brieven die ik ooit zal schrijven. Zo bewijs ik eer aan jou, aan onze relatie – hoe eenzijdig die ook is, dat geef ik toe – en aan dit moment, in alle vertrouwen.

Uit: Briefgeheim

Een auteur schrijft een brief aan een collega, een personage of een boek.

 

 

 

Brief.

Dit zelfstandig naamwoord maakt mij
nog steeds weemoedig.
Helaas, zoals elk verlangen bevat het ook teleurstelling.

Ik zie nog Tony vdB, in een lange grijs-blauwe stofjas,
het pak brieven hoog boven zijn hoofd de lucht in steken.
Wij hingen aan zijn slippen. Op de speelplaats. Jaren vijftig.

Jawel, wij grepen naar een stukje hemel.

Een ontsnapping uit de gevangenis
van onze opvoeding. Omgeven door dikke muren.
Alsof ze ons wilden beschermen tegen de gevaarlijke buitenwereld.

Tja, en wat kon er dan staan in die brief?

Hij was al geopend en gelezen. Zelfs het schrijfsel van een nicht
passeerde de controle niet. Wegens verdacht.
Slechts de eerste bloedlijn kreeg het fiat van de censuur.

En wat algemeenheden. Niets dat je ziel raakte.

 

 

PS.
De ganse avond zoemt het hier van 'berichtjes'.
Ze vliegen op de vleugels van satellieten
met de snelheid van het licht.

Maar wat vertellen ze mekaar?

Natuurlijk, moet ik mijn heimwee naar brieven bijsturen.
Scripta manent, en zijn ipso facto gevaarlijk.
Zeker als ze een geheim zouden delen.

Ik herinner mij de moord op een vrouw.
Door haar man neergestoken na enkele smsjes en
'de drang waaraan hij niet kon weerstaan'.

Zo vertelde de grootmeester advocaat. De dader-vader werd vrijgesproken.
Terwijl hij, de liefhebbende papa samen met z'n kindjes, thuis het vonnis afwachtte. 
Zo vertelde de gerenommeerde pleiter. Nadien. Tot zijn eigen eer en glorie.

Al wat geschreven is, blijft gevaarlijk.

 

 

http://www.nieuwsblad.be/cnt/g5i4p51h

 

284041

 

07-07-16

Vakantieloos

 

 


Hoe de schoenen aan de trap
moe zijn van de avond
en wachten op ochtend

zetels onder een zeil
liggen en zo hun ziel
van schoonheid verliezen

hun zwijgen en verlangen

de dagen zijn vreemd
in dit huis
waar de huid van stilte

geconfisqueerd wordt
tot een luid asiel
voor mijn nageslacht

zonder vakantie.

 

 

 

PS.
Opa wij gaan nooit op vakantie, zegt ze. Nog maar eens.
Het is de litanie van een verveelde puber. Veroordeeld
door de zonden van haar voorgeslacht.

Vanavond vertrekken de meisjes. De jongen blijft nog.

PS.
Vroeger was vakantie:
niet naar school moeten.
De weiden en het hooi, de boeken en de grachtkant.

Ook werken. Bij je grootvader: veva.
Veertien oud, maar al zakken van vijftig op je stoere schouders.
Zwart als de Piet van de Sint, onder het kolenstof, aardappelen enzoverder...

Vandaag is vakantie: weggaan, liefst zo ver mogelijk.
En dan selfies op hun Facebook.
Marieke zit in Mexico. En zij bij opa.

 

283989

 

05-07-16

Waar de egel niet meer gaat

 

 

Afwezig

Als zij weggaat trekt het huis zich terug.
Zij wuift nog en ik woon er al niet meer,
om mij heen verstrakken muren tot een zaak
van steen. Alles wacht op haar om ook van mij
te zijn. Een stoel heeft mij herleid tot
mijn gewicht, kasten staan, raam heeft zicht.
Ik zit aanwezig, nog verbonden met mijn ik.
 
Tot zij thuiskomt van de wereld houdt
de wereld op. Zij vestigt waar zij gaat,
en wat zij achterlaat, het huis en ik,
blijft van haar over, op haar ingericht.

Uit: Waar de egel gaat. (1995) - Bernard Dewulf

  

 

Ik ben afwezig. In het heden.
De wereld sterft in mij.
Elke dag.

Waar beton
verkruimeld wordt.
Door explosief geweld.

Van mensen.

Keer ik nog ooit terug.
Naar het jongetje.
Van toen.

De weiden nog sliepen.
Onder de maan.
En wolken schapen werden.

Van dromen. Onderweg naar later.

 

 

 

PS.
Er ligt hier veel later in bed.
Mijn gisteren is vreemd aan hun vandaag.
Ze spreken beide andere talen.

Wij ontmoeten elkaar nooit.
In toen en morgen.
Hun tegenwoordige tijd lijkt niet op mijn onvoltooid verleden.

Hun verlangens zijn zoveel groter.
Er bestaat zoveel meer.
Om naar te grijpen.

En niet te kunnen krijgen.
O, kon ik hun maar geven.
Wat ze al lang hebben.

Maar dàt, besef ik, geldt enkel voor dichters. En oude mensen.

 

 

 

 

Tongzoenen... blijf trainen

Gaat elke tongzoen dus gepaard met ernstig besmettingsgevaar?

‘Zo kún je het bekijken’, zegt Kort. ‘Als je zoent met iemand die ziek is, kun je daar ook ziek van worden. Maar ik zie toch vooral gezondheidsvoordelen. Mensen hebben het nodig om te worden blootgesteld aan diverse bacteriën, dat traint hun afweersysteem.’

Bovendien wijst recent onderzoek erop dat een tongkus je kan beschermen tegen tandbederf.

...

Knuffelende chimpansees

Ook bij minder intieme aanrakingen – begroetingen, knuffels, contactsporten – wisselen we bacteriën uit, stelden onderzoekers vast, maar ze moeten nog achterhalen hoe belangrijk die uitwisselingen zijn. Het lastige is dat de meeste mensen zich niet in al hun aanrakingen willen laten observeren door een wetenschappelijk team. Apen zijn daar makkelijker in.

Uit onderzoek in Tanzania blijkt dat chimpansees meer blijvende darmbacteriën van hun generatiegenoten krijgen dan van hun moeder, en dat de sociaalste dieren van de kudde ook de grootste rijkdom herbergen aan nuttige bacteriën, die onder meer bijdragen aan de spijsvertering. Dat is goed nieuws voor de soort. Een mooi verdeelde collectie nuttige bacteriën zou veel moeilijker in stand te houden zijn, als alles afhing van de overdracht van moeder op kind.

Sommige onderzoekers gaan zo ver om te stellen dat sociale interactie voortkomt uit onze nood aan een uitgebalanceerd bacterieel ecosysteem. Dat is speculatie.

Voor tongzoenen zijn toch ook veel andere redenen denkbaar.

Train je afweer, kus erop los

 

Er is veel fout gegaan in mijn jeugd.
Zo heb ik bv. veel te weinig aan tongzoenen gedaan.
De Kerk draagt daarin een zware verantwoordelijkheid.
Alsook de Tien Geboden.

Zelfs een beleefde afscheidskus was niet besteed
aan dit godsvruchtig jongetje.
En koene aanhanger van O.L.V.

Er kwam al eens familie uit de Stad 'A' op bezoek,
alsook uit het zwoele Zuiden, in de buurt van het verre Nivelles.
Waar Vlamingen Frans spraken.

Wanneer wij die schismatieke tak gingen uitwuiven
dan wist ik steeds te ontsnappen
aan deze formele plichtplegingen.

Behalve die ene keer, toen Lucienne,
die mijn fobie kende,
mij hardhandig tegen haar omvangrijke boeg trok.

Ach, ik zou het ongewond overleefd hebben,
ware het niet dat, op de desbetreffende plek,
een scherpe broche haar boegbeeld accentueerde.

Zeg maar: het topje op de wiebelende ijsbergen.
Een brede streep bloed getuigde na de feiten
van mijn manhaftig verzet om mijn kuisheid te bewaren.

Het resulteerde in een trauma. Gelukkig niet voor borsten.


"Sommige onderzoekers gaan zo ver om te stellen dat
sociale interactie voortkomt uit onze nood aan een uitgebalanceerd bacterieel ecosysteem.
Dat is speculatie. Voor tongzoenen zijn toch ook veel andere redenen denkbaar."

Tja, door gebrek aan sociale interactie, kreeg ik later hooikoorts en nadien
ook astma, en allergieën voor alles en nog wat.
En dat alles omdat ik, misvormd door onze Moeder de Heilige Kerk,
veel te weinig trainde in het tongzoenen.

Ik vrees dat het ondertussen te laat is. De nog in aanmerking komende
feminiene kandidaten gaan tegenwoordig naar de tandarts,
in plaats van deze wetenschappelijke methode proefondervindelijk te testen.

Vele malen kwam ik te laat in mijn leven.
Het komt nooit meer goed met mijn collectie en ecosysteem.
Ach, was ik maar een chimpansee geweest.

Of desnoods zo'n rijke Bonobo. Dan had ik nu geen darmproblemen.

 

PS.
Mijn nageslacht slaapt nog. Ik krijg een uurtje geluidsvrije ochtend.

 

283887

 

 

 

04-07-16

onzin

 

 

 

De leegte van een wit blad.
Een leeg huis.
Om er even van te proeven
sta ik vroeg op.

Mijn hoofd kan zich niet bevrijden.
Onrust vult me.
Mijn vingers verkruimelen.

Ik keten me aan het leven.