24-07-16

misschien moe van mijzelf

Het was lange tijd stil. Dunne nevels maakten zich voorzichtig
uit de struiken los en slingerden langzaam tussen de bomen
door het bos in.

'Ik word wel eens moe van mijzelf,' zei de mier toen.
'Word jij dat nooit?'
'Maar waar word jij dan moe van?' vroeg de eekhoorn.
'Dat weet ik niet, ' zei de mier. 'Het is zo maar moe. In het algemeen.'
De eekhoorn had daar nog nooit van gehoord. Hij krabde achter zijn oor
en dacht na over zichzelf. En toen hij een hele tijd over zichzelf had nagedacht,
werd hij tot zijn verbazing ook moe van zichzelf. Het was een raar gevoel.
'Ja,' zei hij. 'Nu ben ik ook moe van mijzelf.'

De mier knikte.
Het was een warme avond. In de verte riep de uil iets naar beneden
en hoog in de lucht stond de maan, groot en rond.
De mier en de eekhoorn zwegen en rustten uit van zichzelf.
Af en toe zuchtten zij, fronsten hun wenkbrauwen en aten een paar beukenoten
en een kleine hap honing.
Pas heel laat, toen de maan bijna al onderging, waren zij uitgerust en vielen zij in slaap.

Uit 'Misschien wisten zij alles' - pagina 354 - Toon Tellegen

 

 

 

Alsof er geen woorden meer groeien.
Op mijn vingers.
Gedachten niet meer tot aan dit scherm geraken.

De hitte maakt mij lam, blind en doof.
De barometer van mijn algemene toestand
staat op moe.

Mijn zintuigen lijken lusteloos. Zonder lust.
Het is kwakkelen.
Mijn alphabet lijkt uitgedoofd.

 

 

PS.
Mijn gemis en verlangen lijken wel afgestorven.
De Muze verdoofd.
De inktpot opgedroogd.

PS.
Addendum.
Zoals vandaag mag de zomer nog eeuwen duren.
Op het terras hangt er frisse (zee)lucht.
De bomen schudden hun bladeren zoals een natte hond z'n vacht.

Dit is een zomer om van te houden.

 

 

 

 285141

 

09:24 Gepost in Dagboek | Tags: toon tellegen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

De commentaren zijn gesloten.