20-07-16

Het wankele moment

 

 

 

 

Zojuist luisterde ik naar de dichter
hij schreef over een schilder
die de zee liet krimpen binnen het kader
van een doek, gevuld met water en verf

mijn buurvrouw teistert intussen de zomerochtend
met een snerpende haagschaar
alsof de hitte haar niet kan raken
ik sluit de deur en mijn adem af

en sterf aan de tropische ziekte van deze tijd

 

 

 

 

PS.
O, God, stel je voor het zomert
en de beukenhagen hun bladeren zitten slordig op mekaar.
De wind wiegt met een genereus gebaar hun lange haar.

Dàt kan een groene beschaving niet toelaten.
Dus moeten ze eraf.
Gekortwiekt volgens stedenbouwkundige maatstaven.
Politiek correct gemillimeterd.

Deze namiddag zak ik naar mijn "kelder".
De benedenverdieping van m'n bel-etage.
Mijn souterrain waar het lentekoel is. En slordig onbeschaafd.
Mijn verpauperde piano nobile.

 

 

 

284914

 

De commentaren zijn gesloten.