19-07-16

Bij 30° Celsius

 

 

Was de ochtend
maar een gordijn voor het open venster.
Dat achteloos speelt
met de wind.

Waarachter de dag
vredig wacht. Als een weide
op wolken.
En een jongetje. In het gras.

Dat kijkt naar vroeger. En weemoed.
Als schapen.
Die naar Scandinavië grazen.

En moeder die niet weende.

 

 

 

PS.
Gevangen door 30° Celsius.
De hitte ligt als een sniper op de loer.
Extra muros.
 
Ik zwerf door wat papieren.
Die synoniem zijn van mijn uitstelgedrag.
Ik selecteer en verscheur.
 
Tussendoor struin ik door mijn Blog-archief.
En het werkwoord 'struinen'
brengt mij naar een virtuele dode: Kaatje Wharton.
 
Zij hield van de zee en had een voorkeur voor grasduinen.
En struinen in de duinen.
Als ik kon tekenen zoals Le petit Prince, vertrok ik van een Boaboa.
 
 

 

De commentaren zijn gesloten.