12-07-16

wachtend op iets groot

 

 

Omlaag


Om

de liefste naar omlaag te halen,
naar de aarde en het vlees,

haar lichaam oud te maken
en ontroerd te raken
en nooit weg te zijn geweest,

misschien moet men daarvoor
het schrijven laten
en akkoord gaan met de dood,

en ook zichzelf niet te zeer te haten
als zij, afwezig, zit te bladeren,
wachtend op

iets groot.


Uit: In inkt gewassen - pagina 40 - Charles Ducal

 

 


Nu de komkommers
in de Krant groeien,
heet het nieuws:

komkommernieuws.

Het moet niet altijd
kommer en kwel zijn.
Geef mij maar: het klein geluk.

Dat van elke dag.

De koelte van een ochtend.
De vlinderstruik die mijn tuin
schildert. Met het blauw

van wuivende penselen.

Wat wilde rozen
en een dichter
die zijn woorden koestert

als waren ze een vrouw.

 

 

 

PS.
We geloven nog altijd graag in kwakende Prinsen.
En ridders op een wit paard.
Die maagdelijke freules ontvoeren. Uit een kasteeltoren.

En dan later lang en gelukkig leven.

Soms voel ik mij een gepensioneerde ridder.
Nooit van een maagd geproefd.
Terwijl hier achter de Molenbeek ontelbare Prinsen kwaken.

Alsof er duizend maagden slapen. Zomaar in mijn buurt.

 

284309

 

08:23 Gepost in Dagboek | Tags: charles ducal | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

De commentaren zijn gesloten.