11-07-16

Het kwetsbare taboe

25-10-09

De opa's 

Het klassieke exemplaar

Het is zondagnamiddag.
En het gewijde moment
vlak voor oma de taart aansnijdt.

Opa heeft z'n middaguiltje rustig gevangen.
En kijkt tevreden in de glinsterende ogen van de kleinkinderen.
Op visite.

'Hoe was het gisteren in de dierentuin?'
en zijn woorden stralen.

 

De nieuwe o-pa

Het is zondagochtend.
En het heilige moment van ontwaken.
Er valt geen oma te bespeuren.

Opa daalt af van de zolder.
In groot ornaat: z'n kamerjas. Z'n haren nog in slaap.
Zoals de mama.

Hij ziet zijn nageslacht. Niet op visite.
Hij kookt de eitjes. Mengt de cornflakes
deskundig met de melk. Koud en warm.

'Hoe was het gisteren in de dierentuin?',
vergat hij zelfs te vragen.
 

10:47 Gepost in Dagboek 

 *** 

11-07-16
Soms word ik herinnerd aan mijn annus horribilis. 2009.
Bijv. Mijn chaise longue knikt door zijn knieën,
omdat z'n fundamenten, stapels boeken, weer eens verschoven zijn.

Of iemand schrijft:
"Kinders, of kleinkinders ... zalig toch."
En in plaats van blijgezind word je verdrietig.

Spijtig toch.

-------------------

25-12-09

Wie zal me vangen als ik val

 
wie zal me vangen als ik val
heel alleen
salto mortale
wie zal me vangen als ik val

Kommil Foo

...


Vandaag drie weken terug bracht ik m'n dochter
naar de spoedopname van het UZ.
Vandaag ging ik haar halen.
En bracht haar (eerst de kinderen) naar haar mama.

Voor enkele dagen.

Dit is een trappenwoning.
Een huis van etages.
Zelf hou ik daarvan.
Maar zij mist de kracht.

Voor de trappen van vergelijking.


De kinderen stonden te jubelen. In de deuropening.
Maar mochten haar niet aanraken.
Nog scheefgetrokken van de pijn schuifelde ze naar binnen.
Hoge schouders. Gekruiste armen.

...

Toen ik deze namiddag op m'n zolderkamer aankwam,
sloot ik de deuren, trok de telefoonstekker uit
en ontnam m'n GSM haar satelliet-relatie.

Eindelijk. Alleen op Kerst.

 

Commentaren

Dag Uvi,

Wanneer ben je de perfecte ouder/grootouder...? Persoonlijk vind ik het heel normaal dat je van je rust houdt.
Je was en bent er voor je dochter, dat geluk heeft niet iedereen, ik vermoed dat ze dat heel goed beseft.
De opa van de Werchters echte reclame, of de ouders van de Kinderchocolade zijn het perfecte plaatje waarvan iedereen weet dat het niet bestaat. Waarom zou je nadat je kinderen zelf ouder werden plots enkel nog maar grootouder mogen zijn, alsof je plots geen individu meer bent, of erger nog, geen man.


Later gaan je kleinkinderen echt beseffen dat je er gewoon altijd was wanneer het nodig was.
En dat is van onschatbare waarde.

Gepost door: Ella Louise | 12-07-16

Reageren op dit commentaar

Later gaan je kleinkinderen echt beseffen dat je er gewoon altijd was wanneer het nodig was.
En dat is van onschatbare waarde.
...

Ach, Ella Louise, dubito.

Op zeven jaar, vergaten ze reeds twee talen: Wolof en Frans, hun moedertaal.
Ik vrees dat het geheugen van een kind anders werkt
dan wij denken...

Het heeft mij reeds meerdere malen getroffen (media) hoe de afwezige vader (ouder)
gelauwerd werd door zijn nageslacht.

Zelf heb ik 23 jaar gezorgd voor moeder...
zij was vooral gelukkig met diegenen die ze slechts nu en dan bij een verjaardagstaart zag...
dan was het feest.

De overige dagen...
moest ik luisteren naar minder feestelijke verhalen.
Maar zo zit het leven nu eenmaal in mekaar.

Van onschatbare waarde is leren leven met jezelf.

mvg

Gepost door: Uvi | 12-07-16

De commentaren zijn gesloten.