30-06-16

Laten wij mekaar verzinnen

 

II

Zoek niet het gezicht achter deze zinnen,
niet de mens die de baren
tot de bode van zijn woorden kroonde
want geloof me
het is geen gift mij te beminnen.
Mijn kinderen keerden zich van mij af,
een vader van verten als ik was.
Mijn vrouwen heb ik tot genot betast
in het donker van mijn denken.
Mijn woonsten wogen op me.
Een man van koffers,
maar niet van het kompas.
Ik inde de liefde die ik niet dragen kon
en ging stuk van geluk in armen
die mij nooit vatten.

Maken wij enkel kennis om ons te vergeten,
verzonnen zijn onze banden zoveel beter.

Uit: Flessenpost - Dimitri Verhulst
Das Magazin - Zomer 2016

 

Nu het wit nog zacht is
van de ochtend
en de stilte hoorbaar
als een zee van rust

slenter ik even over dit strand
van oud papier

ik meet mijn gisteren en morgen
met wankele wandelpassen
en vertraag de ogenblikken
op mijn haperende ritme

met kreupele komma's en breekbaar beletselteken...

 

PS.
Vanavond immigratie van m'n nageslacht.
Hoelang deze gasten blijven? Onbekend.
Wie ik zal worden... ik weet het niet.

PS.
Gisteren is Mrs. Jones danig geschrokken
van haar oude minnaar.
Werklieden van het elfde uur met 'slijpschijf',
bij de buren, hebben auto ondergesneeuwd. Zonder boe of ba.

Geen woord van verwittiging of wat ook.

De tuinslang weigert koppig mijn onkunde
te compenseren om het grijze manna
van het slachtoffer te strelen...

en dan ontploft deze oude man.

Zij had de toestand met ongelovige ogen aangekeken.
Ik leg haar later deze man uit. Ik ken hem tenslotte het langst.
Als angst en onkunde samenkomen, leer ik haar,
dan word ik 'onbeheersbaar'.

Dan stijgen de decibels en de paniek.
En verdwijnt het zachte lam
onder het vel van een brullende aangeschoten beer.

Tja, het is geen geschenk om mij lief te hebben.
Onder één dak.

Laten wij mekaar verzinnen.

Een man zonder koffers,
en al evenzeer zonder kompas.

 

283606

 

 

 

De commentaren zijn gesloten.