29-06-16

Dichter bij jou

 

 12-06-10

Dagboek van een dichter


Soms ligt hij daar. Vergeten, verlaten.
Op de hoek van m'n tafel.
Als een pop door een meisje achtergelaten.
Erger nog, een dichter door een lezer.

Hij is stekeblind zonder m'n vingers.
Maar als ik hem dan open blader
dan hoor ik zelfs zijn adem.
En zijn stilte. Tussen het wit. Als hij twijfelt.

En geloof me: dichters twijfelen.
Meer dan dat ze schrijven.
 

 *** 

Ik heb zopas wat Europa gelezen.
Hoewel ik erin leef aan de rafelkant,
blijft het een vreemd continent voor mij.

Ik ben dan ook wereldvreemd.

Zelf groeide ik op
binnen de bekrompen grenzen
en genen van een dorp.

Hoewel mijn vader uit de stad kwam.

Ach, grenzen. Bergen en rivieren
tekenden ze op een landkaart.
En oorlogen veranderden ze steevast.

In deze www echter worden ze verlegd met één druk op een knop.

 

PS.
Vermits ik niet om de wereld heen kan, kruipt hij in mijn hoofd.
En vingers. Nu en dan laat ik mij verleiden om buiten de oevers
van de gewonigheid van dit dagboek te treden.

Fout. Voor de Grote Problemen hebben we immers al twitteraars à la Torfs.

De commentaren zijn gesloten.