28-06-16

zelfs de zee wil het niet weten

 

 

IV

Je vraagt vanwaar de woorden komen
en waarom zij bijten in het zand
dat je dagelijks bewandelt met je hond?
Waarom ik wel mijn niksigheid
en niet de fles (een Saint-Estèphe,
het etiket
is er zeer waarschijnlijk afgeweekt)
met volkomen vreemden heb gedeeld?
Maar ik zeg je:
zelfs de zee wil het niet weten
waarom zij je adresseerde.
Toeval brengt de mensen samen;
een goede reden haalt ze weer uiteen!

Uit: Flessenpost - Dimitri Verhulst
Das Magazin - Zomer 2016

 

 

Elle


Eeuwen hield ik haar verborgen
in mijn hoofd, liet ik haar driemasters varen
als zeilende meeuwen

en legde ik mij neer breed
als een strand waarop zij kon ademen
en rusten van al dat gaan en komen

zij schreef haar naam
tussen mijn tenen
met golven van aangespoeld gemis

en schreeuwde oorverdovend
opdat ik haar zou lezen
en wie ze was.

Voor we uit elkander dreven.

 


PS.
De zee. Onze schoonste metafoor.

PS.
Een vierluik van Verhulst.
Ik vind het schitterend.
Dank u.

 

 

 

De commentaren zijn gesloten.