28-06-16

Wij vertellen elkaar verder aan de vogels

 


III

Ik weet je heel nabij voorbij de einder,
de vriend die ik verdiende
aan mijn allenigheid.
Wij vertellen elkaar verder aan de vogels
en zwijgen voorts geheel bevlogen.
Het is al moeilijk genoeg
dit zelf te geloven
dat jij en ik
elkaar hebben gevonden in dit ogenblik,
dat wij elkaars bestaan mogen bedenken
en dat dit ruim volstaat.
In deze afwezigheid zijn wij volmaakt.

Uit: Flessenpost - Dimitri Verhulst
Das Magazin - Zomer 2016

 

 

 


Onze huid is van papier,
jij ademt ginder
en ik hier.
Tussen de plooien
van de trage tijd
haasten wij ons naar mekaar.
Het is de stilte die ons draagt.
De verte
van ons zwijgen.
Verder dan dit alphabet
kunnen wij niet verdwijnen.
Wij hijgen ons samen tot een beletselteken...

 

PS.
En ook al lees jij niet wat er staat. Of niet.
Het kan mij niet deren.
Wat schrijf ik anders dan een suggestie.

De verbeelding van de werkelijkheid.

Een zucht. Wat warme lucht.
Om de allenige dag te verwarmen.
Zoals twee handen een nest worden. Als het wintert.

In ons beiden. En het er tocht van afwezigheid.

PS.
Als het in de Krant koud wordt.
En de radio huilt.
Wanneer de beelden vluchtelingen worden.

Dan schrijf ik mij thuis. Tussen de zachte muren van een huid.

 

283393

Commentaren

Dan schrijf ik mij thuis. Tussen de zachte muren van een huid.

Mooi...

En herkenbaar.

Gepost door: Ella Louise | 28-06-16

Reageren op dit commentaar

.

wij lezen om onszelf te herkennen...

Lire c'est écrire.

Gepost door: Uvi | 28-06-16

De commentaren zijn gesloten.