26-06-16

De uitweg

En dan is maar één uitweg: de taal. Daarin kunnen wij samenkomen, hoezeer onze ochtenden ook verschillen.

Daarin schuilt ook het verschil tussen mijn twee gezinnen. Het ene ademt, het andere is maar een woord. In het ene leef ik, het andere vertel ik. In ons alfabet.

Soms scheelt het maar een fractie, soms een dikke duim. Soms is het een sprookje, soms reality-tv. Maar nooit vallen ze samen.

Daarin verschillen wij niet, u en ik. Of we nu schrijven, praten aan de toog of buurten op straat of onze dagen filmen of posten op Facebook, niemand vertelt de waarheid.

De waarheid bestaat uit, niet in. De waarheid verzamelt waarheden. En wie de ene in pacht denkt te hebben, dwaalt.

Allemaal verzinnen we ons bestaan. Min of meer. En niemand moet mij iets anders wijsmaken. Aangezien ik u hier wijsmaak wat ik wil. En u mij dus ook.

 

Uit: Si & la - Happy -

 

 

Zou verdriet dé waarheid vertellen.
En als wij samen verdriet zouden hebben,
zou die pijn dan hetzelfde zeggen?

Of zou dat van jou en mij, verschillend klinken?

Zouden we het moeten optellen
of naast mekaar leggen?
Om in de buurt van een waarheid te komen.

En zou verdriet geïnteresseerd zijn in de waarheid?

Verder dan taal geraak ik hier nooit.
Onnauwkeurig. Te veel of te weinig.
Te gekleurd of onderbelicht.

Ik streef dan ook niet naar dé waarheid.

Maar naar een verhaal.
Waarin ik schrijf wat niet is of was.
En waarin jij leest wat er niet staat.

Wij schrijven samen waaraan we nood hebben. Jij en ik.

 

 

PS.
Het was een slappe match van miljonairs onder mekaar.
Geen risico nemen.
Het aandeel was navenant.

En dan kijk je samen met je nageslacht
naar zo'n saai verhaal op de treurbuis.
En vertel je wat.

Hij mijn (ex) nummer negen, nu oprukkende back, heeft de meeste goals gemaakt
en assists gegeven. De trainer wil hem terug naar voren schuiven.
Maar mijn nazaat twijfelt. Komt liever onverwacht opduiken van vanachter.

Zijn snelheid is z'n sterkte. En z'n scherp schot maakt het af.

En dan, by the way, droomt hij al van z'n verjaardag.  25 januari 2017.
Hij vroeg me alvast een horloge. Ik zeg hem dat ik,
naast de rest, al jaren zijn voetballidgeld betaal. Zopas nog: 440 Euro.

Zijn eerste scheerapparaat
en ook nog geld voor de komende solden.
Vraag eens aan je papa te sponseren, suggereer ik.

Z'n papa, dat kan niet, zeg hij gewoontjes, die zou hem een auto cadeau doen.
Ik val uit m'n zetel. Van verbazing. Zeg maar: verbijstering.
En begin (onpedagogisch) te briezen als een oude (onverstandige) leeuw.

Wijs hem erop dat hij dan meerderjarig wordt en dus niet langer een kind.
En dat het tijd wordt dat hij eens nadenkt...
en dat ik hoop dat z'n papa dan ook de verzekering en belasting betaalt. En de pomp.

En dat zijn mama nu al verzuipt onder de schuld.
De oude Afrikaanse en de nieuwe Europese.
En voor geen enkel kind (van de drie) steun krijgt van een papa.

Hij schrikt: zijn kameraden krijgen toch allemaal voor hun 18 een auto.

Mijn manen komen recht en deze weerloze leeuw brult nog luider...
etcetera...
Ik stop hier om mezelf en de waarheid te beschermen.


PS.
Al 20 jaar spring ik m'n dochter en haar gezin financieel bij.
Ik ga niet in detail treden. Maar in oude Belgische franken gaat dat al vlug naar de miljoenen, vrees ik.

Het voetbal van die Panama-heren kon mij niet meer schelen.
Samen met mijn oud verdriet trok ik onder de lakens.

Mijn enige uitweg.

 

 

 283228

Commentaren

En dan is maar één uitweg: de taal
.....en de nacht.

Een mens van goede wil en dan weer zo'n verhaal!

Laat de pannenkoeken maar eens de pan uit swingen.

Gepost door: tia | 26-06-16

Reageren op dit commentaar

het zullen wentelteefjes worden,

mijn champion droomt nog van enkele goals, vermoed ik.
Of van de meisjes, ...

Gepost door: Uvi | 26-06-16

De commentaren zijn gesloten.