08-07-16

Een brief

 

Ik vraag me af wat je met het internet zou hebben aangevangen. In principe is het een geweldig instrument om te corresponderen, maar in de praktijk schrijft niemand nog echte brieven. Niemand neemt nog de tijd om een ervaring of een wereld over te brengen zoals we dat vroeger deden, om persoonlijke, complexe gedachten of genuanceerde reacties op ideeën of kunstwerken mee te delen. Dat zou je missen. Je zou deze tijd van haastige sms’en en oppervlakkig getwitter betreuren, ...

Brieven waren een plezier om te schrijven en te krijgen. Ze legden dromen en dagelijkse besognes vast, de bloemkoolneus van de drankverkoper, de bladluizen op de rozen, recepten en vermaningen, verslagen van begrafenissen, etentjes en wandelingen in het park. Het waren geschenken, daden van intimiteit. Ze vormden illustraties van een levensstijl die we al te gemakkelijk hebben afgedankt. In een brief kon je nog zeggen wat je voelde zonder je zorgen te maken dat dat, zonder jouw medeweten, zou worden rondgebazuind aan miljoenen anderen. Je kon grappig doen, hatelijk of gewaagd, zonder de angst berispt te worden. Meer nog, elke brief vormde een literaire pauze, een reflectie op het leven zelf, een novelle of een essaytje, bestemd voor één specifieke, gekozen ontvanger. Ik schrijf deze brief aan jou en ik schreef hem nu, en daardoor onderscheidt hij zich van alle andere brieven die ik ooit zal schrijven. Zo bewijs ik eer aan jou, aan onze relatie – hoe eenzijdig die ook is, dat geef ik toe – en aan dit moment, in alle vertrouwen.

Uit: Briefgeheim

Een auteur schrijft een brief aan een collega, een personage of een boek.

 

 

 

Brief.

Dit zelfstandig naamwoord maakt mij
nog steeds weemoedig.
Helaas, zoals elk verlangen bevat het ook teleurstelling.

Ik zie nog Tony vdB, in een lange grijs-blauwe stofjas,
het pak brieven hoog boven zijn hoofd de lucht in steken.
Wij hingen aan zijn slippen. Op de speelplaats. Jaren vijftig.

Jawel, wij grepen naar een stukje hemel.

Een ontsnapping uit de gevangenis
van onze opvoeding. Omgeven door dikke muren.
Alsof ze ons wilden beschermen tegen de gevaarlijke buitenwereld.

Tja, en wat kon er dan staan in die brief?

Hij was al geopend en gelezen. Zelfs het schrijfsel van een nicht
passeerde de controle niet. Wegens verdacht.
Slechts de eerste bloedlijn kreeg het fiat van de censuur.

En wat algemeenheden. Niets dat je ziel raakte.

 

 

PS.
De ganse avond zoemt het hier van 'berichtjes'.
Ze vliegen op de vleugels van satellieten
met de snelheid van het licht.

Maar wat vertellen ze mekaar?

Natuurlijk, moet ik mijn heimwee naar brieven bijsturen.
Scripta manent, en zijn ipso facto gevaarlijk.
Zeker als ze een geheim zouden delen.

Ik herinner mij de moord op een vrouw.
Door haar man neergestoken na enkele smsjes en
'de drang waaraan hij niet kon weerstaan'.

Zo vertelde de grootmeester advocaat. De dader-vader werd vrijgesproken.
Terwijl hij, de liefhebbende papa samen met z'n kindjes, thuis het vonnis afwachtte. 
Zo vertelde de gerenommeerde pleiter. Nadien. Tot zijn eigen eer en glorie.

Al wat geschreven is, blijft gevaarlijk.

 

 

http://www.nieuwsblad.be/cnt/g5i4p51h

 

284041

 

De commentaren zijn gesloten.