23-06-16

het is geen gift mij te beminnen

 


II

Zoek niet het gezicht achter deze zinnen,
niet de mens die de baren
tot de bode van zijn woorden kroonde
want geloof me
het is geen gift mij te beminnen.
Mijn kinderen keerden zich van mij af,
een vader van verten als ik was.
Mijn vrouwen heb ik tot genot betast
in het donker van mijn denken.
Mijn woonsten wogen op me.
Een man van koffers,
maar niet van het kompas.
Ik inde de liefde die ik niet dragen kon
en ging stuk van geluk in armen
die mij nooit vatten.

Maken wij enkel kennis om ons te vergeten,
verzonnen zijn onze banden zoveel beter.

Uit: Flessenpost - Dimitri Verhulst
Das Magazin - Zomer 2016

 

 


Zoek niet het bed van deze man.
Maar blijf slapen
in zijn alphabet.
En drink zijn zinnen.

Jij bent mijn liefste gast
in de scripta
van dit vloeibaar huis.

Inkt zet ik op tafel.
En leg jij je neer. Als een tabula rasa.
Zodat ik mij kan schrijven.

Een bloesemende wonde. Op een blank blad vol verlangen.

 

 

PS.
Maken wij enkel kennis om ons te vergeten,
verzonnen zijn onze banden zoveel beter.


En wij die trachten elke regel te bewaren.
In inkt.
Je ogenblikken. Je armen. En je wachten.

Terwijl vergeten ons voor altijd samenhoudt.

 

283041

 

 

De commentaren zijn gesloten.