14-06-16

Brief aan mijn lief

 

Aan een boom in het Vondelpark

Er is een boom geveld met lange groene lokken.
Hij zuchtte ruisend als een kind
terwijl hij viel, nog vol van zomerwind.
Ik heb de kar gezien, die hem heeft weggetrokken.

O, als een jonge man, als Hector aan de zegewagen,
met slepend haar en met de geur van jeugd
stromende uit zijn schone wonden,
het jonge hoofd nog ongeschonden,
De trotse romp nog onverslagen.

M. Vasalis (1909-1998)

Uit: Vergezichten en gezichten, 1954
Uitgeverij Van Oorschot, Amsterdam

 

 

 


Goedemorgen mijn geliefde,

zopas nog stond ik naar je te kijken.
Hoe je wakker werd.
Tussen de stenen. Van een dorp in de stad.

Wild nog als een kind. Met ongeschaafde dromen.
Waarin de wind ongehinderd zingt.
Alsof de zee zich nestelt in de bomen.

Hoe je ooit opgroeide als een parkje.
Afgemeten en braaf, volgens de geboden
van de Profeten met hun Groene Bijbel.

En met veel ontzag
voor het zicht en de commentaren
van de beschaafde buren. Hun gelovigen.

Hoe zeer hou ik nu
van je eigenzinnig karakter. Een aanklacht.
Tegen het maatwerk. Van een steedse couturier.

En de preciese prêt-à-porter.
Zonder de poëzie
van de verbeelding.

Dag roos,
vergeef mij, omdat ik je in de schaduw plantte.
En ik de luizen op je huid niet dood spoot.

Dag lindenbomen,
sorry voor je gehavend kapsel.
Dat ik scheef en schots knipte en kamde.

Dag wankele stenen
onder mijn alledaagse voeten.

Dag kreupele beukenhagen, sorry voor de verminking,
die ik toeliet, om de buren te behagen.

Dag deurtje, krakkemikkig en oubollig,
dag potten vol met Bleu de Provence,

blij dat ik van jullie houden mag.


jullie oude blauwe tuinman,

 

  

PS.
De Grote Mensen zullen hun wenkbrauwen fronsen
als ze mijn tuin passeren.
Ik begrijp hun geordende gedachten. En afkeurende blikken.

Mijn tuintje staat haaks op de architectuur
van hun boekskes.
Zoals onkruid ontstaat wanneer een bloem bloeit waar ze niet thuishoort.

Als de Grote Mensen konden,
zouden ze mijn tuintje verbannen.
Wat verder naar de vijver.

Waar de natuur nog onbeschaafd z'n gang mag gaan.

Ik vermoed dat alleen Mrs. Jones
mijn tuin begrijpt. En van hem houdt.
Zoals ze dat doet van de tuinman.

Zij kan beiden lezen, zoals ze niet bestaan.

 

 

 

282211

 

 

 

 

 

Commentaren

oude blauwe tuinman,

wind dirigeert
zon belicht
wolken het decor

je zit op de eerste rij
altijd feest

Gepost door: tia | 15-06-16

Reageren op dit commentaar

altijd is wel heel veel
en duurt blijkbaar eeuwig

nu en dan
lijkt mij meer de werkelijkheid te benaderen...

Gepost door: uvi | 15-06-16

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.