12-06-16

De verdwenen vrouw

De angst die zich met de dood van haar moeder in Tess nestelt, zal haar nooit meer verlaten. Altijd kampt ze met een gevoel van onheil. Costello schrijft ook:

‘Maar ze had nog nooit van haar leven een greintje moed gehad.’

Toch volgt Tess na haar bescheiden opleiding zus Claire naar New York. Er zijn meer Ierse auteurs die over de uittocht van hun landgenoten naar de Verenigde Staten hebben geschreven. Denk aan Colm Tóibín of Colum McCann. Hun personages proberen de Amerikaanse droom te verwezenlijken; Tess doet nauwelijks een poging. Haar verlegenheid en angst zitten haar in de weg. Het liefst draait ze nachtdiensten als verpleegster, dan kan ze ontsnappen aan de avondjes uit die erbij horen voor vrouwen van haar leeftijd.

Costello weet de eenzaamheid van haar personage in korte, precieze zinnen te verbeelden. Tess doet denken aan de vrouwen op de schilderijen van Edward Hopper. Hoe meer ze zich afzondert, hoe groter haar verlangen wordt om gezien te zijn

Verdwijnende vrouw - 10 juni 2016 - Kathy Mathys - DSL

Mary Costello maakt indruk met Academy Street, haar debuutroman over een vrouw die dreigt te verdampen.

 

  

Straks zal jij gaan zien

naar de dichters van het doek
hoe zij gemis en verlangen
vertalen in verf

terwijl ik deze ochtend
de houten tafel balsem
als was ze het lichaam van een vrouw

zo dadelijk zal ik haar
warm wrijven tot ze glanst
van genot

en dan denk ik aan jou.

 

 

 

Stropers van licht

Hopper hield hartstochtelijk van het licht. In menig schilderij
laat hij vrouwen en het licht haast met elkaar de liefde bedrijven.

Haast. Daar gaat het om. Ik denk niet dat we hier moeten spreken
van copulatie in de gebruikelijke zin.
Het licht is een minnaar hors catégorie.

Uit 'Verstrooiingen - over kijken en zien' - pag. 112 - Bernard Dewulf

 

 

 Automat, 1927 by Edward Hopper

 

 

 

 http://uvi.skynetblogs.be/apps/search/?s=Hopper

 

 https://nl.wikipedia.org/wiki/Eenzaamheid

 

https://www.youtube.com/watch?NR=1&v=GlVrWsEUFGY&...

 

 282044

 

 

Commentaren

Ik denk dat ik dit één van mijn favorieten mag noemen. Hoewel het moeilijk kiezen is:' New York, at the movies' en het doek met het verlaten benzinestation in de avondschemering vind ik ook heel erg mooi.
Omwille van het licht, ja, maar Hopper weet als geen ander een mysterieuze sfeer te creëren waaruit een lichte dreiging spreekt. De modellen lijken ook steeds een innerlijke strijd te voeren die ze eerder gelaten ondergaan. Of misschien is dat enkel mijn verbeelding maar.

Gepost door: Ella Louise | 17-06-16

Reageren op dit commentaar

juist, zo denken de kenners er ook over.

Gepost door: uvi | 17-06-16

Wel, wel.

Dan voel ik met een kennersblik.

Voor de verandering.

Gepost door: Ella Louise | 21-06-16

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.