31-05-16

Van de huismus en de zwaluw

  

Omgaan met ‘Fernweh’, het alles overheersende verlangen naar elders. De pijn van het hier zijn.

We reizen om te leren, goedkope cocktails te drinken en uiteraard om ‘kakbruin’ weer thuis te komen.
Maar wat als u jaar in jaar uit alleen maar denkt aan wegwezen?
Dan lijdt u aan ‘Fernweh’.
Het kan u veel onbegrip opleveren, maar de grootste schrijvers ter wereld staan aan uw kant.
...
Hij schreef over ‘de Oriënt met zijn brandende zon, zijn blauwe hemels, zijn gouden minaretten...
zijn karavanen op de zandvlakte; de Oriënt!... de gebronsde, olijfkleurige huid van Aziatische vrouwen!’

Toen Flaubert in Egypte arriveerde, voelde hij zich er meteen thuis.
Hij was dol op de hitte, de drukte en de mengelmoes van mensen uit Afrika en het Midden-Oosten
die hij zag op kades en in bazaars.
Zelfs een ezel die midden in een café stond te schijten en een man die in een hoek urineerde,
zonder dat iemand ook maar opkeek, ­rapporteerde hij verrukt aan het thuisfront.

‘Heimwee is een gevoel dat velen kennen en vrezen’, schreef Hans Christian Andersen.
‘Zelf voel ik een minder bekende pijn.
Als de sneeuw smelt, de ooievaar arriveert en de eerste stoomschepen wegsnellen,
voel ik een pijnlijke onrust om te reizen.’
Er zijn altijd mensen zoals Flaubert en Andersen geweest, die hevig lijden aan de pijn
van het hier zijn. Het Duits heeft er zelfs een woord voor.
Fernweh is het verlangen naar het verre, zoals Heimweh het verlangen naar huis is.


De pijn van het hier zijn - Inge Schelstraete - De Standaard - Di 31 mei 2016

 

There's no place like home.

Zoals een slak sleur ik het huis mee.
In m'n gedachten. Op een bank voor de kerk,
weet ik dat het op mij wacht.

Het tuindeurtje open. Ongeduldig.

Om me weer in de armen te sluiten.
We hebben een affaire.
En ze duurt al meer dan 25 jaar.

We kennen mekaar.

Tot in ons gemis en verlangen.
Het kraken van de trappen.
De gebroken tegels.

Elke etage weet mij te bekoren. En te verleiden.

Telkens een ander seizoen.
Met aangepast licht. Op het zuiden.
Of het oosten.

De blauwe kamer. Wit gedekt.
Waar de lenige liefde
wacht. Op het gaan en komen.

Thuis: het geluk van te mogen zijn. Wie je bent.

 

PS.
Fernweh is de taal van de zwaluw. Die van het gemis.
Heimweh is de taal van de huismus. Die van het verlangen.

Partir sans sortir.
Vertrekken om te kunnen blijven.
Partir c'est mourir un peu.

Ik vrees dat reizigers en thuisblijvers nooit dezelfde taal zullen spreken.

Zelf noem ik me graag een roerloze reiziger.
De verte zit in mijn hoofd, het nabije in mijn hart.

 

 281182

De commentaren zijn gesloten.