27-05-16

Paradise lost

 

 

X
Nu nog terwijl de bijen van de dood om mij zwermen
proef ik de honing van haar buik en hoor ik het gezoem
van haar klaarkomen en staar ik naar de natte roze
blaadjes van haar beweeglijke vleesetende bloem.

 

Uit 'Het huis van de liefde' - Pag. 53 - Hugo Claus.
De strofe komt in feite uit zijn bundel 'Nu nog'.

 

 


Hoe ik verdwaalde
in het huis van Claus, vraag het mij niet.
Zwervers lopen nooit verloren.

Tenzij in de liefde misschien.

Waar zij vergeten
dat bij rozen ook de doornen horen.
En het ontwaken bij het gezoem van hun dromen.

Zoals chagrin d'amour après une vie en rose.

 

 

PS.
Ik moet hem ergens tegengekomen zijn.
Tussen de stakers en de niet rijdende treinen.
Misschien wel per ongeluk. Op een perron.

Perrongeluk. Als de trein toch rijdt.

Maar nu en dan reist Claus door mijn hoofd.
Als een krolse minnaar.
Die frivole zinnen fluistert in het feminiene oor van mijn Muze.

En wat rozengeur en maneschijn sprenkelt
in haar natte haren. Terwijl zijn masculiene dauw parelt
over haar rozenblaadjes.

Tijdens une nuit étoilée.

 

 

 

http://uvi.skynetblogs.be/apps/search/?s=claus

 

 280929

09:51 Gepost in Dagboek | Tags: hugo claus | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook

Commentaren

Ecrire, c'est aussi ne pas parler. C'est se taire. C'est hurler sans bruit.

...en wie zegt het mooier dan Marguerite ?

Gepost door: tia | 29-05-16

Reageren op dit commentaar

Per ongeluk !

Op een verkeerde trein gestapt maar dan later toch de juiste richting uitgereden en op de juiste plaats aangekomen;

Perrongeluk bestaat dus.

Gepost door: tia | 29-05-16

Reageren op dit commentaar

het perrongeluk...
is altijd een beetje reizen...

Gepost door: uvi | 31-05-16

De commentaren zijn gesloten.