25-05-16

De keerzijde

 


'Mijn tijd is mijn leven,' had ze tegen hem gezegd.


Dergelijke zinnen heb ik later wel teruggevonden in
haar papieren. Het is ook waar dat ze nergens anders
zuinig mee was. Zowel zij als haar vrienden zijn de
meest gulle mensen die ik ooit ontmoet heb. Toen ik
haar eens vroeg naar een verklaring voor zoveel gulheid
zei ze dat dat logisch was, dat gierige mensen nooit
goede schrijvers konden zijn, nooit, en dat je dat aan de manier
waarop iemand met geld en goederen omging kon aflezen
hoeveel hij te geven had aan liefde, ideeën, bewondering,
vriendschap en al dat andere ontastbare.

'Het ontastbare is de keerzijde van het woord.' zei ze
en dat schrijven geven was, niet meer en niet minder
dan dat.

Uit 'De erfenis' -  Connie Palmen - pag. 5 (eerste pagina)

 

Ontastbaar.
Zoals een idee. Of een gevoel.
Ontroering.

Gemis en verlangen.

Maar het is er.
Zoals tijd.
En afwezigheid.

Begrippen die je vingers overstijgen.

Zij denken in termen
van aanraken.
De textuur van huid.

Papier of lichaam.

Ruimte en contouren.
Afgelijnd verlangen.
En gevuld gemis.

Met grenzen van dingen en mensen.

Misschien laat liefde
het tastbare wel verdampen. Grenzeloos.
Als être et avoir elkaar raken. En versmelten.

Tot de keerzijde van mekaar.

 


PS.
Zij raakt mij. Tastbaar. Met haar woorden.
Ik ken geen andere schrijver die mij met boeken
zo beroert.

Ik lees 'De erfenis' nu voor de tweede keer.
En weer ben ik weg. En mee.
Vanaf de eerste zin.

 

 http://uvi.skynetblogs.be/apps/search/?s=erfenis

 

 

 

280754

 

De commentaren zijn gesloten.