19-05-16

Toen later vroeger werd...

 

 

Retie, vrijdag 2 november 1990

Omdat er schijnbaar nooit iets ophefmakends in je leven gebeurt
en je dagen bestaan uit dagdromen en herinneringen, grijpt ieder
vandaag terug naar de dagdromen en herinneringen van gisteren.
En hoe dichter het definitieve 'morgen' jou nadert, hoe meer je leven
de vormen zal hebben aangenomen van herinneringen aan herinneringen
en van dagdromen over dagdromen, en hoe dichter, dikker en ondoorzichtiger
de massa onbestaan zal zijn, die je scheidt van het enige
werkelijk  beslissende en ophefmakende feit van je bestaan: je geboorte.
En heel dat proces is dan wat dichters en filosofen durven te noemen:
de ver-wezen-lijking, de essentialisering!

Uit 'Dagboek van een dichter' - Leonard Nolens.

 

 

 


Een rimpeling op het water.
Zelfs geen kei herlegd in een rivier.
Blank en onbestaande.

Zo was mijn leven.

Geen glamour of flikkerend neonlicht.
Al evenmin een bekroond gedicht.
Wat ochtendlicht, jawel.

Over uitgebloeide tulpen.

Een gerimpelde tabula rasa.
Waarin het leven schreef
wat ik niet wilde.

Zo werd mijn later
langzaam vroeger.
Toen ik nog jong was.

En wat wilde.

 

 

 


PS.
Ach, als het geschreven staat, leest het altijd wat tragischer
dan dat het was.
En misschien herkennen anderen ook wel de teneur.
Van hun gemis en verlangen.

Het leven zoals het is.

 

280280

 

Commentaren

Wat ochtendlicht, jawel....

Dat kunnen zien, dat willen zien.
Die gave heb je.

Ik wens jou veel licht vandaag.

Gepost door: tia | 19-05-16

Reageren op dit commentaar

en wat late zon op mijnen baard ...

Gepost door: Uvi | 19-05-16

"En misschien herkennen anderen ook wel de teneur.
Van hun gemis en verlangen."

Zo is dat Uvi.
Maar niet iedereen kan daarover schrijven.
Tragisch of niet :)

Nina

Gepost door: Nina | 24-05-16

Reageren op dit commentaar

maar schrijven of lezen,
zal wellicht nooit het gevoel evenaren...

dat een beeld, muziek en woorden achterlaten...

dag Nina.

Gepost door: Uvi | 25-05-16

De commentaren zijn gesloten.