16-05-16

De onvoltooid verleden tijd

Envoi

Als ze het maar zien zou, zien wou. –
Wat is er nog te kort, vroeg God zich af, die zesde dag.
Het was allemaal te hard, Adam, het had te snel
moeten gaan. Er moest minder fel geheugen bij. En glimlach.

Of was dat hetzelfde? En waarvan maak je dat?
Niet van lichtzinnigheid, maar van alles weten
en het heel erg vinden, en daar rustig van zijn.
En God vond mededogen

uit. En vervolgens twee armen om het in te doen,
wat al niet, klaarkomen, huilen, onbenullig, overbodig
zijn. Toen rustte Hij en dacht: wat heb ik nou nog nodig?

En toen schiep Hij twee ogen. –
Opdat ze hem zou zien terwijl hij stierf.
Opdat hij eindelijk zou mogen.

 

 

Herman De Coninck
Uit: De hectaren van het geheugen,
Manteau, 1985

 

http://www.poezie-leestafel.info/herman-de-coninck

 

 

Zo'n ochtend
als de zon binnenvalt
en de tulpen de nacht
hebben overleefd

dan vind je
wat je niet zocht
zo'n dode dichter onder het digitale stof
lenig als de liefde

nog. Een zwerver
tussen de eeuwigheid
van gisteren en morgen
toen alles nog kon

en later nog niet bestond.

 

 

 

PS.
De onvoltooid verleden tijd van gemis en verlangen
is weemoed.
De mooiste moed.

Weemoed is de zonde van oude jongetjes.

 

 

 280082

 

De commentaren zijn gesloten.