14-05-16

Leben? oder Theater?

 

Een interview na de uitreiking van de Libris Literatuurprijs? U verwacht hier de winnares, Connie Palmen.
Dit is een gesprek met Alex Boogers, de grootste verliezer en de opvallendste stem van de avond.


‘Wat een laffe keuze. Waarom gaat het steeds over hetzelfde soort boeken, hetzelfde soort schrijvers, hetzelfde soort lezers?'
 ...

Begin dit jaar bracht hij het pamflet De lezer is niet dood uit, waarin hij de ‘erbarmelijke staat van de literatuur’ aankaartte. De literaire wereld heeft de lezer tot een ‘mishandelde gans’ gemaakt, ‘die ze elke keer hetzelfde voer door zijn strot duwt’. Andere niet mis te verstane sneren: ‘het incestueuze literaire milieu’, en we laten de lezer ‘in een verschraald landschap sterven van de dorst. We geven hem zand in plaats van water’.

Nog meer dan schenenschopperij is het een oproep om nieuwe lezers te zoeken en te maken waar je ze niet verwacht. Om ook voor laaggeletterden uit ‘vergeten milieus’ te schrijven.

...

Als man die het allebei machtig is: wat wint volgens u, de pen of het zwaard?

‘De code van de samoerai stelt dat ze in evenwicht moeten zijn. Ben je enkel kundig met het zwaard, dan ben je niets meer dan een primitief beest, dat alleen maar zijn instincten volgt. Hanteer je enkel de pen, heb je enkel een kunstenaarshart, dan ben je niet uitgerust om het leven aan te kunnen. Het leven bestaat niet alleen uit esthetiek, ook uit hardheid en geweld. Je moet er dus naar streven jezelf in allebei te onderwijzen. Al denk ik dat, als je louter naar het hier en nu kijkt, de pen het meest beklijft. Maar ook het zwaard hoort echt bij ons, en niet enkel in de vechtkunst. Ik merk als ik naar mezelf kijk dat het ook staat voor hardheid, wreedheid, gewelddadigheid.’

 
Alex Boogers kan niet verliezen. - De schrijver die de Libris niet won
14 mei 2016  | Ann-Sofie Dekeyser - Uit Het Weekblad van De Standaard

 

Hanteer je enkel de pen, heb je enkel een kunstenaarshart,
dan ben je niet uitgerust om het leven aan te kunnen.
Het leven bestaat niet alleen uit esthetiek, ook uit hardheid en geweld.


En dan lees je je eigen leven.
Samengevat. Niet langer dan twee zinnen.
Eén zin was reeds voldoende geweest.

En zelfs toen je nog moest beginnen
aan: aap, noot en mies,
toen wist je al, dat dit zó was.

Bang voor die boze wereld
buiten de muren.
Van je huis en je hoofd.

Die grote mensen
die over je heen kijken.
Omdat je niet bij hen hoort.

Er is niets veranderd.

 

 

 

PS.
Ik zal Boogers niet lezen. Niet omdat hij de Libris niet won.
En Connie Palmen wel.
Neen. Omdat ik bang ben in ZIJN wereld. Die van het zwaard.

Omdat ik dààr ook niet thuishoor.

Mijn zwaard is de pen. Mijn bloed, de inkt.
De angst is mijn leven.
Waaraan ik gewend ben.

En die ik stilaan beheers, zoals een drankzuchtige zijn probleem.

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=cIkkPgsp39o&index=27&...

 
 
www.youtube.com
Natasha St-Pier - Je N'ai Que Mon Ame

 

 

 279929

 

De commentaren zijn gesloten.