01-05-16

Geluk is van papier

 

Zo gaat het haast elke ochtend. Het huis en ik luisteren samen. Terwijl we samen het huis en de tafel klaarmaken, maakt zij zichzelf.

In de verte, eigenlijk in de hoogte, horen wij het water klateren. Soms denk ik aan dat water. Nooit zal ik zo om haar heen kunnen sluiten als haar douchewater. Ik ben van lichaam gemaakt.

Als het water ophoudt, valt er even een onwezenlijke stilte. Wij beseffen, het huis en ik, dat zij zich nu afdroogt. Op haar haar na komt zij nooit nat naar beneden.

Het water kunnen wij horen, de handdoek niet. Nooit zal ik de genade van haar handdoek kunnen evenaren. Ik ben van mijn handen gemaakt.

 

Uit "Si & la" - Bernard Dewulf - De Standaard - 30 april 2016

 

 

 

Aan wie kan je het uitleggen?
Iemand die je begrijpt. Wie is dat?
Ik weet het niet.

Een vluchteling, een gevangene, een stervende,
een uitgeweken Jood of Dinska Bronska?
Desnoods een dichter.

Misschien spreken zij wel de taal.

Van thuis.
A yellow ribbon around the old oak tree.
En een huismus in de dakgoot.

Verliefd op de verte van een wijkende horizon.
En het eeuwige vertrek.
Van de zeilende wolken.

Misschien is geluk wel van papier.

 

 

 

PS.
Is er nog iemand die 'thuis' kan schrijven als Dewulf?
Ik twijfel sterk.
In zijn huiselijke aubade, wil ik leven en sterven.

Waar de huid van een huis poëzie wordt.
Rondom zijn bewoners.
Een perpetuum mobile. Van altijd hetzelfde. En altijd anders.

 

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=tOCCvN8YDuc

 

 

278921

Commentaren

Is er nog iemand die 'thuis' kan schrijven als Dewulf?
Ik twijfel sterk.
In zijn huiselijke aubade, wil ik leven en sterven.

Waar de huid van een huis poëzie wordt.
Rondom zijn bewoners.
Een perpetuum mobile. Van altijd hetzelfde. En altijd anders.

Uvi,

Twijfel niet meer want je hebt het al gedaan...
op jouw manier, in jouw stijl, met jouw gevoelens
waarmee je kunt leven en sterven !
Vergeet nooit dat ieder van ons zijn eigen perpetuum mobile bezit.

Jij bent dan mijn Dewulf

Elisabeth en Roger

Gepost door: e.de Witte | 03-05-16

Reageren op dit commentaar

Goedemorgen Elisabeth,

Ik las je woorden en bloosde.

Toevallig vond ik vanmorgen dit in het geheugen van mijn Blog.
Erg toepasselijk.

...

Superba verba


Hoe ik me vastklamp
aan de vluchtigheid
van een compliment

me wentel
in de geur
van wierook

en geniet
van de zonde
der ijdelheid

ecce homo.



PS.
Niets menselijks is mij vreemd.

Hoe wij bedelen naar de blik van een voorbijganger.
Luisteren naar het gefluister van bewondering.
Geboeid en geketend ons overgeven aan waardering.
Dronken van het handgeklap, vergeten we graag de droesem.

Het is de andere die ons maakt tot wie we zijn.

Gepost door: Uvi | 03-05-16

Daarom zijn wij dan ook maar mensen, Uvi !
Want zolang wij hopen op bewondering of erkenning
kunnen wij onszelf niet zijn...
Als wij niets meer verwachten van anderen, zijn wij eindelijk
vrij van verlangens en dus nooit meer teleurgesteld...
Alles wat we doen of denken is niet meer bepaald door onze omgeving
maar alleen door onszelf.

Zo wijs ben ik nog niet ! Misschien ooit of nooit ?

Elisabeth en Roger

Gepost door: e.de Witte | 04-05-16

Reageren op dit commentaar

vooralsnog blijf ik liever een mens, Elisabeth.

Go(e)demorgen.

Gepost door: Uvi | 04-05-16

Ik (wij) ook hoor (zelfs grieperig)

Good morning too.

Gepost door: e.de Witte | 04-05-16

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.