27-04-16

Liefde is een vergissing

Verliefd

Zo gaat het, zo ging het en zo zal het altijd gaan.
Afspreken in cafés op sluitingsdag.
Aan de verkeerde zijde van bruggen staan.
Tussen duim en wijsvinger, als brandende as,
het fout begrepen telefoonnummer.
Parken te nat, hotels te vol, Parijs te ver.
Liefde als een veelvoud van vergissingen.

Onbeholpen woorden als zoëven op zak en
zoveel zin om, los van de wetten
van goede smaak en intellect, te schrijven
dat van de stad waar je elkaar voor het eerst zag,
een plattegrond bestaat, waarop een kus,
die het nauwelijks was, geregistreerd werd.

 

Eddy van Vliet

 

*** 

Poëzie is voor mij een talige sleutel die de deur opent van een hoger bewustzijn. Haar scheppende kracht wekt een dieper leven in ons. Poëzie is daarom in wezen romantisch. Ze biedt je de kans om te vluchten van het alledaagse, het platvloerse. Elk gedicht is een big escape die in essentie geen vlucht is, maar een thuiskomst, een terugkeer naar het volle leven. Toegegeven, de poëtische taal is net als de juridische taal kunstmatig, artificieel, maar het einddoel ligt elders: er is geen eigenbelang mee gemoeid, geen geldgewin, geen eigendom. In poëzie wordt de mens verlost van zichzelf.

Uit : Passage - De Morgen - Michaël Vandebril -

 

 

Een vreemde stad, dat is ze.
De eerste oogopslag
van een toerist. Nee, het is geen vergissing.

Alles is nieuw aan haar.

Haar haar. Elke lok
een onstuitbare bekoring
om ze door elkaar te halen.

En in haar pas ontloken ogen loop je verloren.

Later leer je haar
steegjes kennen.
Haar heuvels en haar dalen.

Je kan ze niet genoeg verwennen.

Nog later lijkt ze niet meer
op Venetië.
Maar eerder op een desolaat verhaal.

Haar haren in de war. Haar paadjes platgetreden.

 

 

278565

 

 

De commentaren zijn gesloten.