26-04-16

Het leven dat ik droomde

  

Liefde didactisch

 

Zij spannen traag hun winterkleren voor de ramen
En sluiten elkaar en het straatlawaai in hun armen.

Zij gaan vanmiddag bloot een groot horloge binnen.
De wijzers zijn zijzelf. Zij maken plaats en tijd.

Een simpele duim op haar tepel verandert de wereld
Van deze volksbuurt in een kamer zonder pijn,

Een bed waaronder twee paar tranen samen slapen
Met afgelopen schoenen. Geluk heeft geen contour.

Langzaam vrijen is ook dat ronde kruispunt beneden.
Daar lopen mensen zoals wij van hen te dromen.

 

Leonard Nolens
uit: Manieren van leven
Amsterdam: Querido 2001 

 


Het is ochtend en ik zoek
mijn weg.
Buiten de aardse wereld.

Het hoofd van een dichter
lijkt mij een schuilplaats.
Wankel als geen ander.

Ik weet het. Gevoelig als een tepel.

Maar liever wonen
in zijn 'Manieren van Leven'
met 'Stukken van Mensen'

dan het nieuws. In de Gazet. Of op die wrede TV.

 

 


PS.
Het leven dat wij droomden - Maurice Roelants

PS.
Ik word wereldvreemd. Het universum verkleint tot een dorp zo groot
als mijn kindertijd.
Later als ik groot ben. Dat is gisteren.

Vandaag ben ik een oud jongetje.
Bang van morgen.
Ik verschuil mij tussen de tulpen en ranonkels.

Ik kruip dicht tegen een dichter aan.

 

278484

 

 

Op een ander Blog, schreef ik deze reactie:


Zou ik het durven?
Hier iets onder te schrijven. Als een onwetende.

Toen ik nog een korte broek droeg,
was de Mechelse Catechismus ons kompas
binnen het Rijke Roomsche Leven.

God wist Alles. Was Alles.

Nu ik een oud jongetje ben, denk ik al eens:
‘God is alles wat we niet weten’.

 

 

De commentaren zijn gesloten.