24-04-16

Poste restante

 

Poste restante


Deze twee woorden maken mij weemoedig.
Het hoeft daarvoor zelfs geen avond te zijn.
Brieven vallen 's ochtends in de bus.

En ook niet.

Poste restante, laat mij dromen.
Als een titel
boven een niet geschreven brief.

En niet ontvangen dus.

Maar nog elke dag
kan hij komen.
Als er ergens iemand

een pen neemt en letters krast op papier.

En dan traagzaam en met heimwee
zoals Dinska Bronska
moeizaam spelt:

ik mis je hier.

 

 


Mijn puberjaren overlapten mijn adolescentie.
En daar was een goede reden voor.
Ik had roeping. En wilde dus priester worden.
Dat zorgde voor vervelende consequenties.

Meisjes brachten mij in bekoring. Maar waren terzelfdertijd zondig.
En moesten dus vermeden worden.
Ik zag ze bloesemen en vruchtbaar worden.
Tot ze zomaar in de handen vielen van doodgewone jongens.

Die geen hoofse bedoeling hadden, maar louter seksuele instincten.
En zich daaraan overgaven. Sodoma en Gomorra.
Zonder dat ze in een zoutzuil veranderden.
Terwijl ik jaloers was op wat die kerels zomaar beleefden.

De bloemetjes buiten zetten. En ook plukten. Terwijl ik op mijn knieën zat.
Drie Weesgegroetjes te prevelen. Ik kwam derhalve altijd te laat.
Ondertussen lag ik 's avonds te woelen in mijn bed.
Handen boven de lakens. Want ik zou herder worden. Van reine meisjes.

De enige vrije plek was mijn hoofd. Ik wist dat er ook
de zonde van begeerte bestond.
Maar die besloot ik niet te negeren. Want ze was de enige
die ik me kon permitteren. Zonder praktische belemmeringen.

Ik fantaseerde dus over een meisje. Altijd de schoonste.
Haar lichaam wellustig gevormd. Met uitbundige rondingen.
O, als pompelmoezen zo groot. Maar we mochten niet van mekaar houden.
Zoals voor de twee Koningskinderen, was het water tussen ons te diep.

En dan schreef ik haar telkens een brief. Poste restante.
Begrijp je nu mijn verdriet?

 

 

 

 

Commentaren

Goede morgen Uvi, ik heb de weg gevonden maar heb niets te schrijven want mijn hoofd is leeg en je weet waarom. Lieve groetjes van ons beiden

Gepost door: e.de Witte | 25-04-16

Reageren op dit commentaar

Wel, Titi, verdriet kan je leeg halen.
Of eerder vullen.
Zodat er niets meer bij kan.

En toch... wacht de tijd niet. En het leven dendert verder.

Bedankt dat je langskwam.

Gepost door: Uvi | 25-04-16

De commentaren zijn gesloten.