15-04-16

Huis zonder herinnering

 

Oog in oog

 

‘s Avonds hoort hij het grote huis hijgen.
Uit verre kamers nadert een doodstille gang.
De deur wacht op stappen. Schuilhoeken kijken.
Hij staat voor de spiegel, hij het bangst

omdat het beeld zich in hem laat betrappen:
een schuldig kind dat de rede doorbreekt,
uit oude kasten naar taal komt happen.
Maar het huis is leeg, niemand spreekt

het verleden tot stilstand, geen vader,
geen moeder, geen vuist, geen schoot.
Er blijft alleen deze angst in de aders,
dit huis in de rug, dit blind oog-in-oog.

 

Bron: De hertog en ik - Atlas - Charles Ducal

 

 

 


Je wiegde mij en hielp me
voorzichtig van de trappen.
Op een lege kamer leerde jij me lezen.

En op het terras
mochten Winnetou en Old Shatterhand
komen spelen.

Je was bezorgd
wanneer ik alleen op m'n bed lag.
En je zette de radio aan.

Want je wist hoe eenzaam ik kon wezen.

Later liet ik jou alleen.
En nooit vroeg ik me af
of je mij miste.

Of je nog aan vroeger dacht.
Toen we beiden jong waren.
Jij nog geurend naar verse mortel. En het behang.

Ik een jonge kerel met oude dromen. Verliet je zomaar voor een ander.

 

 

PS.
Mijn herinneringen liggen toch in het huis waar ik ter wereld kwam.
Letterlijk.
Mijn eerste schreeuw. Na lang en bang wachten.

De eerste sneeuw. Mijn hemelhoge vlieger.
Kapotte knieën en m'n groot verdriet voor kleine dingen.
Allemaal. Ginder bewaard.

Hier in dit huis, samen meer dan vijfentwintig jaar geworden.
Ligt er veel om te vergeten.

Later is nooit geworden. Wat het oude huis mij ooit beloofde.

 

 

PS.
Ik woonde op vele plekken.
Maar het liefst van al, woon'de ik hier.
Dit huis is mijn tweede huid geworden.

Mijn stenen bruid.

 

 

 277362

09:12 Gepost in Dagboek | Tags: charles ducal | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

De commentaren zijn gesloten.