14-04-16

De hik

 

...

Waarom zo bang. Het is vergissen wat ons bindt.

Het zijn de fouten die ons op elkaar doen lijken.
Zie: de spons erover. Zand. Als u van koud houdt,
denk aan januari. Dat is wat heet een fris begin.

 

 

Uit: ' ZIE' -  Bart Moeyaert

Bron: Gedichten voor gelukkige mensen - Em. Querido

 

 


Er bestaan filosofen die boeken schrijven.
En die wij lezen.
Om onszelf te troosten.

Onderweg. Naar de indentiteit. Waarin wij willen leven.

Ben ik geworden wie ik was.
Waar bleef mijn beter ik.
Zoveel ik. Dat je je verslikt. Bijna verstikt.

En begint te hikken. Zoals in het werkwoord ikken.

 


PS.
Nog enkele weken en De Morgen is verdwenen
uit mijn ochtend. Hij is in feite al uitgesleten. Als een middeleeuwse drempel.
Hier en daar sprokkel ik nog een Kop. Die schreeuwt om aandacht.

Meer en meer verlang ik naar de luwte.
Het ochtendlicht. Het groeien van de botten.
En het zwijgen van de wereld.

Meer en meer zoek ik een dichter.
Die mijn dag openbladert.
En mij wijst op het wit. Waarop alles nog kan gebeuren.

Hic et nunc. En dat ik mij weer mag vergissen.

 

 277292

 

09:37 Gepost in Dagboek | Tags: bart moeyaert | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

De commentaren zijn gesloten.