13-04-16

Lege zielen

 

 

De Zee

 

Een moederlijf in haar hangmat, zo ligt zij

te wiegen. Aan haar voeten jaagt in de winter

een eenzame hond. In herfstregens staan lege zielen

te staren naar de verdwenen horizon.

...

 

Charles Ducal

 

 

Nergens schreeuwt een meeuw
zo desolaat
de avond bijeen

nergens geselt de wind
het zand zo hevig
tot een striemend strand

nergens lees ik de zee
zo ver en zo breed
als in de verzen

van een dichter.

 


PS.
Laat mij de zee verzinnen.
Hier op papier.
Terwijl jij je verbrandt aan haar wellustige hitte.

Hier vind ik de schaduw
van haar onbarmhartig licht.
In de koelte van een herinnering.

 

 

 

 277172

08:54 Gepost in Dagboek | Tags: charles ducal | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

De commentaren zijn gesloten.