09-04-16

Schrijven is kijken

Zien wij iets waar we een uur naar kijken onvergetelijker dan wanneer we het maar ­zeventien seconden zien voorbijgaan? Wat zullen wij ons herinneren aan het eind, de uren of de flits? Het turen of de glimp?

En waarom kijken we eigenlijk naar kunst, de zonsondergang of die ene onherhaalbare glimlach om haar mond, toen, terwijl ze trilde, tijdens zeven seconden die ik nooit meer vergeet? Het moet een vorm van wellust zijn, een ander soort aanraken.

En hoe vaak niet kijk ik weg, omdat ik het zichtbare niet aankan, niet wil zien, instinctief niet in mijn geheugen wil.

 

Uit Si & la - Kijken - Weekblad van De Standaard

 

 

 

Lust & liefde


Gisteren weer even gelukkig geweest.
Toen ik in de woorden zwom.
Van Bernard Pivot.

Ik was een drenkeling. En verdronk.

In de schoonheid
van zijn timbre. De sierlijkheid
en volupté van zijn zinnen.

Die zomaar van z'n lippen vielen.

 


PS.
Hij zou niet gelukkig zijn met deze scripta.
Die ik zomaar inktvers, zonder enige correctie,
op dit wit etaleer.

Neen, mijd u voor de zinnen die zomaar uit je pen vloeien, is zijn advies.

Wacht. Aarzel. Laat de woorden naderbij sluipen.
Laat je opeten door hen.
Woorden leven. Enzoverder...

 

Jeudi, La Grande Librairie fête la langue française et les mots !
Je recevrai le saint patron des émissions littéraires,
celui sans qui La Grande Librairie n'existerait pas : Bernard Pivot.
Il signe une irrésistible déclaration d'amour à notre langue :
Au secours! Les mots m'ont mangé (Allary Editions).

François Busnel


PS.
Zo gaat het ook met je ogen, vermoed ik.
Je wordt overweldigd.
Of je loopt achteloos door de straten en je leven.

Terwijl je de poëzie niet ziet.

Je vingers vergeten te voelen. Je voeten verdwalen.
Terwijl je gevoelens hun geboden en verboden
angstig volgen. Of van zich afschudden.

Zoals een eend druppels water.

 ***


En wat ik overhou is niets om weg te geven:

Herman de Coninck.

 

 276811

De commentaren zijn gesloten.