08-04-16

Een straathond

Jouw hoofdpersonages bevinden zich op het snijpunt van die twee, en misschien zijn het daarom zulke twijfelaars. Ze kunnen niet kiezen, willen het vooral niet. Ze willen alleen maar rondlopen in de onderbuik van Parijs, andere levens schampen, beminnen zonder echt aan de liefde te moeten beginnen.

Zelf doe je, op je zeventigste, nog elke dag iets soortgelijks. Je bent nooit voorbij het snijpunt geraakt. Je struint door de stad waarin je elke dag van je leven gewoond hebt, speurend naar iets nieuws in dat overbekende decor. Je bent een hond op zoek naar herinneringen. Die van jezelf of die van een ander, dat maakt je niet zoveel uit. Zolang je maar daar bent, in je geheugen, waar de ontsnappingsroute ligt. Daar kom je thuis in ieders jeugd.

Daarna sla je je kraag op en ga je naar huis. Ik kan je volgen tot op de drempel, maar dan laat ik je. Het is me onmogelijk om me je voor te stellen achter een schrijftafel. Voor mij ben je altijd op wandel, de ‘man met zolen van wind’ zoals Rimbaud schreef.

Briefgeheim  

Een auteur schrijft een brief aan een collega, een personage of een boek. - De Standaard der Letteren

 


Ik moet me haasten. Hoewel het ochtend is.
Ik ben verdwaald in m'n eigen huis en tijd. Zoals een straathond
in een vreemde stad. Boven is het stil.
Maar hoelang nog zullen de trappen zwijgen.

Dan zijn de meisjes daar. Mijn Afrikaanse roots.
Herinneringen aan toen ik nog Witte Pater wilde worden.
Om beladen met zilverpapier, dat we verzamelden,
zwarte zieltjes te gaan winnen.

Voor de Grote Blanke God. Die ondertussen, helaas, gestorven is.

Vroeger zat ik meermaals als een geslagen hond
op m'n knieën voor één van Zijn baasjes. In de biechtstoel.
Als ik weer maar eens mijn zieltje had besmeurd
met een zonde tegen het 6de plus het 9de Gebod van God.

Het was op de duur zo zwart geworden dat ik niet meer
naar Afrika wilde. Want misschien leek ik wel op een inboorling.
En niemand in Vlaanderen die nog zilverpapier verzamelde.
De zwartjes die kwamen later ook wel zelf naar hier.

Mijn dochter heeft blijkbaar iets van mij. Denk ik, als ik naar mijn kleindochters kijk.

 


PS.
Ik ben weer een tijdje opa van dienst. Dochter op de operatietafel.

PS.
Ik heb nooit geweten waarom wij voor de zwarte zieltjes
zilverpapier moesten verzamelen. Vlak na de oorlog.
Maar het was geweldig interessant.
Ieder stuk chocolade was toen nog gewikkeld in zilverpapier.

Ons geloof verzette bergen. Chocolade toch.

 

 

 276733

Commentaren

Beste Uvi,

Nu hoop ik toch van harte dat uw 6de & 9de gebod op de katholieke 10 geboden slaat, want het was toch even schrikken, te lezen dat het 6de gebod in zowel Joodse, orthodoxe e.a. betrekking heeft op "je zult niet doden" en 9de op "geen valse getuigenissen afleggen" wat me toch heel wat ergere zonden lijken dan wat ze betekenen bij de katholieken ;-) :-) in vergelijking slechts pekelzonden...

Tja, één van de nadelen van het ouder worden is je meer afscheid dient te nemen van medemensen en zielsverwanten. Joop Zwagerman wordt ook genoemd door Frank Meester in zijn boek "Zie mij" zal zijn "door eigen hand" eens lezen - blijkbaar toch weer 10 jaar voor effectieve daad.

Hoop dat de operatie van je dochter succesvol verlopen is en ze snel weer herstellen zal.
Inspirerend woordenweekend gewenst.

Gepost door: greetje | 09-04-16

Reageren op dit commentaar

Dag Greetje;

wees gerust het zijn die van Mechelse Catechismus.
Waar het bloot begint van aan de enkel tot aan de elleboog.
En het decolleté zich sluit onder de kin ...

zodat de vrouw veilig ingepakt wordt tegen de begerige blikken van dampende mannen.

mvg

Gepost door: Uvi | 09-04-16

De commentaren zijn gesloten.