06-04-16

De troost van onverschilligheid

 

 

In de eerste nacht nadat ik had
gehoord dat je ziek was
schrok ik wakker.

Het waaide buiten. Het waait, zei
jij, die nog geen oog dicht had
gedaan, en je glimlachte.

Ik begreep het pas later.

Wat er ook is, het zal de natuur
een zorg zijn.

Het waait, het waaide – buiten klonk
de troost van de onverschilligheid.

 

Wim Brands

 

 ***

 

Neen, het gras was niet onverschillig
die zomer, het legde zich neer
als een lege plek

waarin de wind de afdruk van een geliefde
tekende en ik herinneringen
in haar haren vlocht

zodat ze weer vlechten had

en ik haar opnieuw mocht vinden
tussen de onschuld van madeliefjes
en de schroom van haar glimlach

bang voor de vries van het verlies
en het verdrogen van het gras
wanneer de winter langskwam

en ijsbloemen op ons tekende.

 

 

 

 

PS.
Enkele seconden waren voorbehouden aan de dode dichter.
In DWDD.
Enkele versregels en zijn stem.

En dan draaide de wereld weer door dus.
Onverschillig en achteloos.
Voor de Dood. Ver weg in Ispahaan.

Maar thuis groeide er een lege plek.
Om niet te vergeten.

 

276545 

 

08:43 Gepost in Dagboek | Tags: wim brands | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

De commentaren zijn gesloten.