05-04-16

De dichter is een onbevreesde tuinman

 


Zij vluchtten niet
naar Ispahaan
zoals de tuinman

maar keken hem
recht in de ogen
ook toen hij gehaast

de tuin in kwam.

 

 

 

PS.
Van Joost werd ik warm. Alsof hij een vriend was.
Maar dan zwijgzaam en neergeschreven.
Daar leefde hij het meest.

Voor zich, vermoed ik. Ik hoorde hem vooral graag spreken.


En dan is er Wim.
Die sprak op zondag. Zoals God.
Met ellenlange vragen.

Alsof hij bang was dat de schrijver in zijn antwoord te veel zou vergeten.

Daar komen we later wel op terug, zei hij menigmaal.
Maar hij vergat dan
waar hij was gebleven.

 

Joost Zwagerman koos voor de dood op 8 september 2015.

Wim Brands stapte uit dit leven, gisteren op 4 april 2016.

 

 

De tuinman en de Dood

Een Perzisch Edelman:

Van morgen ijlt mijn tuinman, wit van schrik,
Mijn woning in: "Heer, Heer, één ogenblik!

Ginds, in de rooshof, snoeide ik loot na loot,
Toen keek ik achter mij. Daar stond de Dood.

Ik schrok, en haastte mij langs de andere kant,
Maar zag nog juist de dreiging van zijn hand.

Meester, uw paard, en laat mij spoorslags gaan,
Voor de avond nog bereik ik Ispahaan!" -

Van middag (lang reeds was hij heengespoed)
Heb ik in 't cederpark de Dood ontmoet.

"Waarom," zo vraag ik, want hij wacht en zwijgt,
"Hebt gij van morgen vroeg mijn knecht gedreigd?"

Glimlachend antwoordt hij: "Geen dreiging was 't,
Waarvoor uw tuinman vlood. Ik was verrast,

Toen 'k 's morgens hier nog stil aan 't werk zag staan,
Die 'k 's avonds halen moest in Ispahaan."

P.N. van Eyck

 

 

 

De commentaren zijn gesloten.