31-03-16

Là où tu n’es pas

 

 

Poste restante

 

Iemand wacht in een vreemde stad

in het postkantoor op een brief,

jaren al, maar de tijd is fictief.

Iemand wacht in een vreemde stad

 

op iets liefs, in de wetenschap

dat thuis, in een tijdloos nu, iemand

een inktspoor begint dat ginds

al zingt in het wachtende oog.

 

Zo schrijven zij samen een brief,

die zeker zal komen, vandaag nog,

iedere dag weer opnieuw. Misschien

glijdt hij nu in de bus, pas voltooid,

 

de postzegel opgedrukt als een kus.

 

Misschien komt hij nooit.

 

Dichter des Vaderlands. Charles Ducal

 

 

Fragments d'un discours amoureux

de Roland Barthes

Savoir que l’on écrit pas pour l’autre,
savoir que ces choses que je vais écrire ne me feront jamais aimer de qui j’aime,
savoir que l’écriture ne compense rien, ne sublime rien ,
qu’elle est précisément , ” là où tu n’es pas,”  c’est le commencement de l’écriture…”
 
 
  

PS.
Kiezen is winnen. En verliezen.

Zo wil ik mijn dag beginnen.
Met een dichter.
Die tijd heeft verzameld. En laat rijpen. Wachttijd.

Zo wordt een dag geen verloren tijd.

 

De commentaren zijn gesloten.