30-03-16

Wie niet liegt, kan niet vliegen

Toch schreeuwt de verklaring zich op elke bladzijde de longen uit haar lijf. De taal is daarbij haar navelstreng, haar enige houvast, een dienaar en een meester. De oorsprong van de woorden, hun klankkleur en hun uitspraak, hun spelling en verwantschap, elk facet verbindt, alsof ze niet alleen arm in arm lopen maar ook samen met hun bedenker hetzelfde fortuin en dezelfde tragedies delen. Verbindingen moeten evenwel tot in de fijnste puntjes kloppen, anders verdwijnt de magie.

'Wie niet liegt, kan niet vliegen', staat er helemaal voorin het boek. Een belangrijk beginsel. Werkelijkheid en verbeelding, samen sterk. Het zit Katja Petrowskaja hoog dat sommige vertalingen dat perfecte verband niet bereiken.

"In het Engels moet voor de leugen en het vliegen lie en fly gebruikt worden. Die woordklanken staan te dicht bij elkaar, ze versmachten elkaar, in het Duits is het wer nicht lügt, kann nicht fliegen, daar zit net voldoende spanning op."

Wie niet liegt, kan niet vliegen.

Op stap met Katja Petrowskaja, 'godsgeschenk voor de literatuur'

 

 

Schrijven is altijd een beetje liegen.
Om te kunnen vliegen.
Boven jezelf uit. Excelsior.

Zodat je kan neerkijken op je eigen ik.
Als een biddende sperwer.
Boven de prooi die je bent. In het leven.

Van anderen.

Maar ook van de man
die onder je huid huist.
En die niet altijd luistert.

Naar hoofd en hart.

Maar zich laat meedrijven.
Gewillig en stuurloos.
Onder de schuivende maan.

Jawel. Vooral des avonds
als de weemoed komt.
En de lust. En de liefde.

Als een dief in de nacht. Die je betere ik steelt. En versmacht.

 

PS.
Daarom is het goed een boek te lezen.
En zo jezelf tegen te komen.
In de woorden van anderen.

Schrijven is altijd een beetje liegen.
Ik was blij en verrast,
toen mijn vingers me deze zin cadeau deden.

Een boek is pas heerlijk om lezen, als je 'het' herkent.
Gisteren 'Het jaar van magisch denken' teleurgesteld dicht geslagen.
Het leek mij eerder een medisch protocol dan een boek.

Heb mij ooit laten verleiden door de woorden van Connie Palmen.
"Ik vind het geniaal en aangrijpend."
Pagina 128 - Logboek van een onbarmhartig jaar.

Heb dan nadien als troost, een paar pagina's in 'De Wetten' gelezen.
Haar debuut. Van vijfentwintig jaar geleden!
Het blijft me bekoren. Opnieuw. Vanaf de eerste zin.

 

 275752

 

 

 

 

 

 

De commentaren zijn gesloten.