19-03-16

Mijn trage versnelling naar het hiernamaals

 

"Typisch aan onze tijd zijn de versnelling, die fragmentatie van onze aandacht, de secularisatie en de individualisering. De versnelling is al eeuwen aan de gang, maar vandaag moeten we nog harder in het economische winstmodel meedraaien om niets te verliezen. Daarom ervaren we onrust. Iedereen is elkaars concurrent.

"Maar als het meest problematisch beschouw ik het feit dat we niet inzien dat het verdwijnen van religie ons ook zo opjaagt. Omdat er nu geen hiernamaals meer is, moet alles in dit leven lukken, moeten we het maximaliseren. Religie zette in de vorige eeuwen nog een beetje een rem op de drang van de mens om steeds weer een nieuw verlangen op te zoeken en te bevredigen. Die rem is weg en dat is al veel langer dan vandaag zo.

"Dat mag niet voor niets zijn geweest. Daarom is minder gaan werken niet per se een oplossing tegen te veel stress, want het is zonneklaar dat we als we minder gaan werken, we onze vrije tijd zullen volproppen met allerhande activiteiten - van verloren groenten kweken tot salsa dansen of cursussen fotografie. Vrije tijd is nauwelijks nog echt vrij, je moet de 'juiste' dingen doen."

Filosoof Ignaas Devisch fileert de onthaastingsindustrie.

Tijdens de research voor zijn boek Rusteloosheid ontdekte de Gentse filosoof Ignaas Devisch (45) dat middeleeuwers het ook al druk-druk-druk hadden.

 
 
 

 


Natuurlijk heeft u het al lang opgemerkt.
Mijn snelheid
is niet meer van deze tijd.

En ik ook niet.

Geen slow food of salsa
voor deze krakende knaap.
Ik geraak echt niet op tijd

in het hiernamaals.

Als ik me zo verder blijf onthaasten.
Zonder God. Op een bankje
langs het water.

Terwijl de joggers
met hun oordopjes en hun meters
zich over de paadjes haasten

alsof de dood hen op de hielen zit.

 

 

PS.
De meeuwen schreeuwen over de vijver
alsof ze zich inbeelden aan de Belgische Kust te leven.
Daar kan ik van genieten.

Terwijl ik eerder op een bankklever gelijk.

Maar schijn bedriegt. Want in mijn traagzaam hoofd zoef ik
door le plat pays qui est le mien. Naar zee. Waar de verte op mij wacht.
En het zand dat niet tussen mijn tenen kietelt. En zonder dijk. Met z'n lelijke aanwas.

Neen, in mijn hoofd is alles helder.
Het weer, de lucht, het trage landschap. De trein.
En de koeien. Die denkende dichters die ons voorbij zien jagen.

Indien voortaan mijn gedachten de snelheid van mijn benen evenaren,
dan ben ik pas echt op weg.
Naar later. Met een comparatief als trager.


PS.
Et voilà. Ik hoef dat boekje van deze filosoof weer niet te kopen.
Ik ga me echt niet haasten
om zijn vakantiehuisje in la douce France te betalen.

 

 https://www.youtube.com/watch?v=8f4-zyXjmYk

 

 

 274616

De commentaren zijn gesloten.