17-03-16

Calimero

5. Stuur je innerlijke Calimero wandelen

‘Je bent maar een pixel op een flatscreen, wees je daar altijd van bewust. Je bent niets, maar da’s niet erg. Ik ken hem hoor, die Calimero die aan je oor komt zeuren dat je toch niks goed doet en dat anderen altijd meer geluk hebben. Dat is niet zo. Aanvaard dat die Calimero in je zit, laat hem uitspreken, geef hem dan een Vitabis en stuur hem wandelen.’

INFO

Stand-upcomedian Steven Mahieu in DS - 17 maart 2016

 

 

 

Mijn Calimero is een grote jongen geworden.
Lang geleden deed hij zijn Plechtige Communie.
Had een job, zoals een ander. En is nu zelfs al gepensioneerd.

Maar hij blijft zeuren: “c'est trop injuste!”.

Want jij bent groot en ik ben klein.
Tja. En erger nog, ondertussen krimp ik al
en is hij zelfs gegroeid.

Misschien wel dankzij al die pakken Vitabis.

 

 

 

PS.
Naast Calimero had ik vroeger ook een engelbewaarder.
Hij hield mij nauwgezet in het oog.
Als er gevaar dreigde. Bijv. Als er een knappe dame in de buurt was.
Dan kneep hij mijn ogen dicht. Met alle gevaren vandien.

Dat ik zo blind verliefd werd. Als een onvoorzichtige mol.

Ik stelde plots vast, toen ik het artikel in de krant las,
dat ik 'm lange tijd niet meer gezien had.
Ik vrees dat ik hem onderweg verloren heb.
Misschien viel hij wel van m'n schouder zonder dat ik het merkte.

Of is hij moedeloos en eenzaam vertrokken. Het kan.

 

PS.
Het blijft een constante in mijn leven.
Ik blijf mijn trappen van vergelijking overdreven onderhouden.
Dik of dun, groot of klein, slim of dom...

ze kruipen mijn comparatieven op.

Ik moet werkelijk oppassen of ik bezwijk
onder mijn bewondering.
Voor sommige aardse goden.

Hoewel ook zij, de laatste tijd, mij minder aan de hemel doen denken.

 

 

 274422

Commentaren

Eindelijk kom ik hier kijken en 'djiezus' wat heb ik al allemaal gemist.
Zo goed geschreven... Ik ga nog even naar uw categorie zelfportret en kom morgen verder genieten.
Aangename kennismaking Uvi.

Gepost door: Gidsjoris | 17-03-16

Reageren op dit commentaar

Benieuwd of je een recidivist wordt...

Gepost door: Uvi | 17-03-16

Uvi, toevallig of niet had ik het aan het ontbijt met A. over mijn engelbewaarders (of bewaarengelen). Ik herinnerde me dat ze toen ik klein was 's avonds voor het slapengaan bij me waakten. Ik herinnerde me hun witte vleugels. Soms sprak ik met ze. Vanmorgen herinnerde ik me nog twee namen: Gabriël en Michael.

Mooie donderdag voor jou!

Gepost door: martin pulaski | 17-03-16

Reageren op dit commentaar

Tja, Martin,

als kleine jongen zag je het meteen al groot,
Gabriël en Michaël niet van de minsten...

de mijne waren eerder van het schuchtere type.
Ze pasten wonderwel bij mij.
Veel pluimen rond onze verlangens.

Gepost door: Uvi | 17-03-16

De commentaren zijn gesloten.