11-03-16

Wakker worden

Dagen heb ik de kranten niet opengeslagen, de televisie en de radio niet aangezet. Bevreesd voor wat ik zou lezen, bevreesd voor wat ik zou zien, horen, voelen en ruiken. Bang voor de duivelse wereld die eruit zou kunnen opstijgen. Ik maak me zorgen Azizi, zorgen om vandaag en morgen. En jij, lieve, moedige broer, zit jij ondertussen in je sinaasappelboom de uit zijn lood geslagen wereld gade te slaan? Je bent er toch nog? Ja, toch? Ik heb je nodig, wij hebben je nodig!

Is het naïef je hulp weer in te roepen? Ik denk het niet, ik ben geen Charlie maar een verhalenverteller, Azizi, en verhalen kunnen niet kwetsen of geen haat zaaien onder het mom van de vrije meningsuiting. Je zou haast denken dat ze hier vergeten zijn dat de verlichting niet alleen over vrijheid gaat maar ook over gelijkheid en broederschap. Dat zijn toch de Europese revolutionaire en democratische waarden waaraan iedere vluchteling zich moet aanpassen?

Ach, Azizi, Ach.

Uit 'Briefgeheim '

...

Vanriet beweegt zich weemoedig voort in een wereld waarin hij zich niet thuis voelt, naar een aftakelend lot dat hij moeilijk aanvaardt.

En dus blijft de dichter trouw aan wat voorbij is: de tijd van Rome, Hamlet, Chagall en, recenter, zijn jeugd. ‘O, het wemelt van herinneringen/ en versuikerde wijn./ Wij vinden ons terug/ behouden in onze taal.’ Zijn droomland is het moederland van de taal, waarmee hij geërodeerde kermissen en oude bloesems nieuw leven inblaast.

Het land waarin hij daarentegen wakker wordt, is dat van de 21ste eeuw, bevolkt door karikaturale cheerleaders en groteske oneliners: ‘Eerst de wereld veranderen/ dan de mens/ en de waarheid zal wel volgen’. De 67 gedichten en 29 aquarellen maken het punt duidelijk: opstaan in deze wereld is een klus.

Met 144 bladzijden aan cultuurpessimisme plaatst Vanriet zowel inhoudelijk als stilistisch een volledige generatie buiten de omwallingen van zijn Moederland. Wie het oude Europa niet kende, kan het verleden niet missen en evenmin de troosteloze aanblik van het heden begrijpen. Wie daarentegen de ambitie koestert om trouw te blijven aan de wereld waarin hij wakker wordt, draagt alleen maar bij tot de desillusie. Want het verleden komt niet meer terug en wat in de plaats kwam, ontgoochelt. Wakker worden is een klus maar misschien moet Vanriet het er toch eens op wagen.

Uit 'FENOMEEN v/d week - Poëzie Jan Vanriet en de troosteloze aanblik van het heden.'

Hello from the other side.

 

 


De zon is al wakker. Veegt het wit weg
dat de winternacht
aan de hemel had opgehangen.

En op aarde neergelegd.

De ochtend die ik ooit aanbad,
begint voor mij moeizamer te worden.
Het ontwaken.

In de radio. En de kranten.

Met weemoed denk ik terug.
Aan de tijd toen ik nog niet wist.
De prille buigzame lente.

Van later. Als het zomer is.

 

PS.
Het zal altijd wel zo geweest zijn.
De jongeren die verandering willen. Voorwaarts mars.
De ouderen die willen bewaren en behouden. Wat er is en was.

"Wie het oude Europa niet kende, kan het verleden niet missen en evenmin de troosteloze aanblik van het heden begrijpen. "
Dat schrijft een jonge journaliste. Zijn dit haar woorden? Of vat ze de bundel samen in deze zinnen?
Ik vind dit beangstigend.
Alsof we niets leren uit het verleden. En dàt in deze tijden van verwarring.

"Wakker worden is een klus maar misschien moet Vanriet het er toch eens op wagen."
Jawel, lieve jonge dame. Het is een karwei, op je oude dag.

Wanneer zal jij wakker worden?, vraag ik me af.

 

 

 

 

 273870

 

Commentaren

Wakker worden is een hele karwei, dat zeker. Maar ik heb zo de indruk dat Jan Vanriet heel erg wakker is.
Dag Uvi!

Gepost door: martin pulaski | 12-03-16

Reageren op dit commentaar

Tja, Martin,

oudere mensen slapen slecht ... glimlach.

Gepost door: Uvi | 13-03-16

De commentaren zijn gesloten.