05-03-16

Mijn kleine dictatuur

 

Het is nog stil op dit wit.
Zwijgend zonder het zwart
van de scripta.

Een bucolisch landschap op papier.

Waarin de schapen nog slapen
en de herder
zijn woorden nog niet samengedreven heeft.

Om te vertrekken. Naar de lichtheid van zinnen.

 

***

 

De aanleiding voor onze ontmoeting is niet Brieven uit Genua, het nieuwe boek van Pfeijffer, maar wel een opiniestuk dat hij in 2013 voor deze krant schreef: 'De dictatuur van het gevoel'. In dat stuk stelt hij dat we emoties tegenwoordig overdreven veel belang toekennen: 'We nemen gevoelens serieus, zelfs wanneer ze aantoonbaar onjuist, ongegrond of onzinnig zijn. Tegen gevoelens valt niet op te redeneren. Ze zijn autonoom en woekeren in een andere dimensie, waar argumenten illegaal zijn.'

De alomtegenwoordigheid van emoties gaat ten koste van de ratio, vindt Pfeijffer.

Flutfilosofietje

Pleit Pfeijffer voor de opwaardering van de ratio, dan zijn er ook mensen die het belang van ons brein relativeren. NRC-columnist Heleen Mees schreef ooit: 'Van meer weten, word je misschien wel ongelukkiger.' Pfeijffer fronst de wenkbrauwen. "Ook al zou het kloppen - wat ik betwijfel - dan nog is de vraag: moeten we geluk, wat dat ook moge zijn, wel als het hoogst bereikbare beschouwen? Is het niet minstens zo belangrijk om harmonieus samen te leven met onze lotgenoten of om andere mensen gelukkig te maken?"

"Je eigen geluksgevoel belangrijker vinden dan al de rest getuigt van een beperkte visie op het leven. Vraag mensen wat ze belangrijk vinden en ze geven heel vaak een zelfbetrokken antwoord: 'Lekker in mijn vel zitten, me goed voelen.' Maar stel dezelfde vraag aan mijn moeder en je krijgt een heel ander antwoord. Zij vindt het bijvoorbeeld veel belangrijker dat het met mij goed gaat dan dat zij 'lekker in haar vel zit'. In dat opzicht zijn mensen met kinderen vaak wat wijzer."

Uit: "Ilja Leonard Pfeijffer (48), die met Brieven uit Genua een nieuw boek uit heeft, vindt dat het belang van emoties schromelijk wordt overschat. En niet alleen in de liefde. "

 

 


PS.
Op de voorpagina van de digitale Krant
is het een tumult van Koppen.
Ze schreeuwen om gelezen te worden.

Verkopers op de markt van de Media.

Zonder lawaai geen aandacht.
Geen verkoop. En geen geld.
Zo verdwijn je uit de Markt.

PS.
In mij leven gedachten en gevoelens dikwijls in onvrede met mekaar.
Door hun interactie. Mijn kleine oorlog. Van elke dag. 
Onder de dictatuur van mijn gevoel.

Maar wat zou ik zijn zonder?

Ik heb het ooit meegemaakt '79-'80.
Twee jaar V-echtscheiding tot je een kei wordt.
Voor de survival.

Neen, laat mij me nu en dan maar eens ziek worden van verdriet.
Ik word vooral dagelijks getiranniseerd door de onmacht.
De machteloosheid. Bij het zien van deze wereld.

Die dwingt mijn ogen te sluiten. Om te overleven.

Mijn ratio?
Ik moet ze voortdurend stil leggen.
Om niet gek te worden.

Het is zaterdag en straks stijgt de bevolking hier weer met vier eenheden.
Boodschappen, koken en afwassen. En me afschermen voor het geluid.
Van m'n nageslacht.

Schrijvers trekken naar andere landen en cafés.
Om hun ratio de vrijheid te geven.
Die thuis onderdrukt wordt.

 

 

De commentaren zijn gesloten.