02-03-16

Oefening

 

Nader is een comparatief die nooit eindigt
zoals vader.

Herman de Coninck

 


Hoe de tuin nog in zijn wintervacht
mij aankijkt
als een verdwaalde hond

en ik meedogenloos de tijd verdrijf

hoe de linden vogelbollen dragen
waarop de mezen dansen
tak op tak af, zoals Gezelle het hen leerde

terwijl ik hen traagzaam gadesla als een oude kater

hoe de krokussen als frêle juffers
hun tederheid onbezonnen ontbloten
tussen de bladeren van een afgestorven jaar

en ik hen zacht vermaan als een bevreesde vader.

 

PS.
Wat een symfonisch gedicht, dat weer vandaag.
Wind en regen, zon en een bewolkte hemel met blauwe gaten.


Zopas verdwaald bij mijn geliefde dichter.
Een oefening om mezelf te verliezen.

 

 

 

http://cobra.canvas.be/cm/cobra/videozone/archief/boek/1....

 
cobra.canvas.be
19.05.2005 - Histories over Herman De Coninck, overleden in Lissabon in 1997. Met Kristien Hemmerechts, Herman de Coninck, Piet Piryns, Hugo Brems, Gerrit Komrij.

Hoe jij met je ogen schrijft

zoals de ochtend

een dag opent, als een ouverture

 

ja, daar zou ik graag in verdwijnen

 

en dat jij mij dan zou zoeken

en niet vinden

zodat ik altijd bij jou kon blijven.

 

PS. Na zo'n tekstje, voel ik me dan een kleine koning.

 

 

 

 

 

 

Commentaren

"zo'n" tekstje?

Ik schrijf het netjes over met mijn pen en steek het in zijn
dichtbundel. Mag ik?

Het zal zich daar thuis voelen.

Gepost door: tia | 03-03-16

Reageren op dit commentaar

oei, ik hoop dat hij zich niet in zijn schoon graf omdraait ...


Het is hard zwijgen, een gedicht:
grafsteen die luistert naar wat erin is gegrift.
Letters die luisteren tot ze vol regen staan.

Ik denk dat ik te zacht luisterde en te luid zweeg ...

Gepost door: Uvi | 03-03-16

De commentaren zijn gesloten.